อย่างไรอีก? อีกอย่างไหนว่าบุตรีคนรองของตระกูลหยางกำลังตามหาเด็กหนุ่มชุดเขียวกันให้วุ่นวายไปทั่วถนนหรือ? เหตุใดวิ่งมาที่บ้านเขาได้เล่า?
ในเวลานี้เอง เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นั่งอยู่มองสองคนที่เข้ามาแวบหนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นสาวเดินไปทีละก้าวๆ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงชรา
ครั้นเฟิ่งจิ่วเห็นเขาอยู่ที่นี่ นอกจากเหนือความคาดหมายแล้วยังรู้สึกประหลาดใจระคนดีใจด้วย ขณะกำลังคิดว่าสภาพเธอในตอนนี้เป็นอย่างนี้เขาจะจำได้หรือไม่ ก็เห็นเขาสาวเท้ายาวๆ มาหยุดตรงหน้าเธอ
ด้วยเหตุนี้ เธอแหงนหน้าเล็กน้อย แย้มยิ้มจนตาเล็กหยี กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบชรา “พ่อหนุ่ม เจ้าข่างรูปงามยิ่งนัก!”
ได้ยินอย่างนั้น นัยน์ตาลึกล้ำดำขลับของเซวียนหยวนโม่เจ๋อมีรอยยิ้มพาดผ่าน ใบหน้าเย็นชาแสดงความอ่อนโยน เขามองคนตรงหน้า หยอกคืนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ “เช่นนั้นข้าเข้าตาเจ้าหรือไม่?”
“หากเข้าตาข้า ข้าก็พากลับบ้านได้เลยหรือ?” เธอยิ้มตาหยีแล้วถาม
ได้ยินอย่างนั้น กอปรกับเห็นภาพที่ทั้งสองสบตากัน เด็กสาวตัวอ้วนและผู้นำตระกูลน่าหลันรู้สึกงุนงง นี่มันอะไรกัน? ทำไมพวกเขาจึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย?
สองคนนี้เป็นคนรู้จักกันงั้นหรือ?
ชายชุดดำก่อนหน้าน
