ี้เอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร เหตุใดตอนนี้กลับวิ่งไปยืนตรงหน้าหญิงชรา? หรือหญิงชรามีอะไรพิเศษตรงไหน?
ขณะกำลังคิด ก็เห็นชายชุดดำยกมือข้างหนึ่งลูบใบหน้าของหญิงชรา กระซิบเบาๆ ข้างหูไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร แต่ท่าทางและพฤติกรรมนั่น กลับมองดูจนพวกเขาขนลุกไปทั้งตัว
เซวียนหยวนโม่เจ๋อประคองใบหน้าแก่ชราของเฟิ่งจิ่ว “ที่แท้นี่ก็เป็นโฉมหน้ายามแก่เฒ่าของอาจิ่วเองหรือ?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยี ถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง? ตกใจแล้วล่ะสิ?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร!” เขาว่า เอื้อมมือไปจับมือของเธอ เอ่ยว่า “ข้ารอเจ้าที่นี่นานแล้ว ในเมื่อมาแล้วก็กลับกันเถิด!”
เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยี ตอบว่า “ก็ดีเหมือนกัน ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเหลิ่งหวาอยู่ที่ไหน?”
“รู้”
“อืม งั้นก็ต้องบอกโม่เฉินหน่อย เขาจะได้ไม่ต้องคอยเป็นห่วง”
“ฝากบอกก็พอ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ย เงียบไปครู่หนึ่ง ประกายขบขันพาดผ่านดวงตา “อีกอย่าง ข้าว่าพักนี้เขาคงไม่ค่อยอยากเจอใคร”
“อ้อ? ทำไมเล่า?” เธอสงสัย หรือว่าเขาทำอะไร?
………………………………….
