ามหากันทันที คิดว่าอย่างไรก็คงได้พบนางบนถนน
ทว่า พวกเขาไม่มีทางคาดคิดได้ ตอนนี้เฟิ่งจิ่วได้แปลงโฉมและเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้วงมิติ ก่อนจะออกมาอีกครั้งแล้ว
ชุดสีเทาที่ไม่สะดุดตา เอวโค้งงอ หลังค่อมต่ำ เส้นผมหงอกขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ในมือยังถือไม้เท้าที่ทำจากไผ่ มองแวบแรก ก็เป็นเพียงหญิงชราหลังค่อมธรรมดาคนหนึ่ง
กอปรกับเธอเอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง มือหนึ่งถือไม้เท้าเดินอย่างเชื่องช้า ท่าทาง อิริยาบถและสีหน้าเหล่านั้น ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางสงสัยว่าผ่านการแปลงโฉมมา
เฟิ่งจิ่วหรี่ตา สาวเท้าเดินไปอย่างเชื่องช้า เดิมทีเธอตั้งใจว่าแค่แปลงโฉมธรรมดาแล้วค่อยออกมา แต่คิดอีกทีก็แปลงโฉมตนเองเป็นยายแก่หลังค่อม เชื่อว่าแม้แต่พวกเหลิ่งหวาเดินเฉียดไหล่เธอผ่านไป ก็ไม่แน่ว่าจะจำเธอได้
นึกมาถึงตรงนี้ เธอหยักยิ้มมุมปากอย่างมีความสุข คนจากสองตระกูลนั้นกำลังตามหาเธออยู่ เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ เดาว่าพวกเหลิ่งหวาคงรู้ข่าวแล้ว
ประจวบเหมาะเธอจะได้เดินเล่นในเมืองสักหน่อย แล้วก็รอดูว่าพวกเขาจะหาเธอเจอหรือไม่ หากหาไม่เจอจริงๆ อย่างนั้นเธอก็จะไปเดินเล่นที่ตระกูลน่าหลันก่อน
………………………………….
