คนไม่รู้ผิดชอบชั่วดีรับเข้ามาไม่ได้ คนชั่วปล้นฆ่าข่มขืนรับเข้ามาไม่ได้”
เธอพูดทีละคำๆ เสียงพูดลอยเข้าโสตประสาทของพวกเขาอย่างชัดเจน “ขณะเดียวกัน ตอนที่พวกเจ้าอยู่ข้างนอก พวกเจ้าต้องจำกฎของข้าให้ขึ้นใจ ห้ามอาศัยว่าตนเองมีพลังแล้วไปรังแกคนอ่อนแอ ยิ่งไม่อาจก่อเรื่องโดยใช้ชื่อของวังกำเนิดสวรรค์ หากมีเรื่องที่แก้ไขด้วยตนเองไม่ได้ก็มาขอความช่วยเหลือจากวังกำเนิดสวรรค์ได้ อีกเดี๋ยวข้าจะบอกรหัสให้พวกเจ้ารู้”
ทุกคนได้ยินอย่างนั้นก็หยิบป้ายองครักษ์เฟิ่งขึ้นมา รับคำด้วยน้ำเสียงขึงขัง “ขอรับ! หัวหน้าวางใจได้!”
หลังจากนั้น เฟิ่งจิ่วบอกรหัสของวังกำเนิดสวรรค์ให้พวกเขา ขณะเดียวกันก็บอกพวกเขาเรื่องการส่งข่าวและหากต้องการให้พวกเขาปรากฏตัวในภายหน้า สุดท้ายก็สั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันไป
“เจ้ายังยืนอยู่ตรงนี้ทำไม?” เฟิ่งจิ่วเหล่มองชายที่ทำหน้าอมทุกข์ แม้ตอนแรกจะเคยไว้หนวด แต่หลังจากโกนหนวดแล้วก็ดูหล่อเหลาไม่น้อย
“หัวหน้า ท่านดูของข้าหมดแล้ว ท่านว่า ต่อไปข้าจะแต่งเมียอย่างไรได้อีก?” เขายืนหน้าแดงอยู่ตรงนั้น คนอื่นต่างแยกย้ายกันไปแล้ว เหลือแต่เขาที่ยังยืนอยู่
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วกระตุกมุมปาก “อย่างนั้นหรือ? งั้นจะให้ข้ารับผิดชอบหรือไม่?” ขณะกล่าว เธอหยิบเข็มเงินออกมาสามเล่ม “ขอแค่ข้าจิ้มเจ้าสักสองสามที ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องแต่งเมียแล้ว พอถึงตอนนั้นข้าย่อมจะรับผิดชอบเจ้าให้ถึงที่สุด”
“หา? จะ จิ้มสักสองสามที?
