หัวหน้าก็จะรับผิดชอบข้าจนถึงที่สุด?” เขาอึ้ง ถามด้วยความสงสัยว่า “เหตุใดจิ้มไม่กี่ทีหัวหน้าก็จะรับผิดชอบข้าจนถึงที่สุดด้วยเล่า?”
เฟิ่งจิ่วยิ้มเจ้าเล่ห์ ควงเข็มเงินในมือเล่น ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงแช่มช้า “ของเจ้ายกไม่ขึ้นแล้ว ย่อมแต่งเมียไม่ได้อยู่แล้ว ในเมื่อแต่งเมียไม่ได้ ข้าย่อมจะรับผิดชอบเจ้าจนถึงที่สุด”
ได้ยินอย่างนั้น เขาขนลุกซู่ไป ตึงเกร็งไปทั้งตัว รีบถอยหลังไปสองสามก้าว “มะ ไม่ต้องๆ ขะ ข้าก็แค่พูดเล่นเท่านั้น หัวหน้า ข้าไปก่อนล่ะ” สิ้นเสียง เขาก็รีบจากไปพร้อมกับร่างกายที่ยังตึงเกร็งอยู่ของเขา มองดูแผ่นหลังของเขา คล้ายมีความลนลานอยากหนีอยู่บางส่วน
เฟิ่งจิ่วจ้องแผ่นหลังที่จากไปอย่างรวดเร็วราวกับบิน แล้วแค่นเสียง เก็บเข็มเงินแล้วสะบัดชายเสื้อ
นี่ก็ออกมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ดูท่าพวกตู้ฝานก็คงจะลงหลักปักฐานที่นี่ได้แล้ว ไม่รู้ว่ากระจายอำนาจไปถึงไหนแล้ว? ตอนนี้ก็สะสางทุกอย่างแล้ว ได้เวลากลับไปดูพอดี
คำนวณเวลาแล้ว เจ๋อก็น่าจะมาถึงที่นี่แล้วเหมือนกัน…
พอนึกถึงคนที่ไม่ได้เจอมานาน ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มผุดขึ้นมา เธอหยิบแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงออกมาดู สุดท้ายก็พึมพำชื่อหนึ่งในใจ ไม่นานตัวเธอก็กลายเป็นประกายแสงเส้นหนึ่งก่อนจะหายวับไปจากตรงนั้น…
………………………………….
