ต่างถามด้วยความตื่นเต้น ความอยากรู้อยากเห็นพลุ่งพล่านไม่อาจควบคุม ดวงตาแต่ละคู่จับจ้องใบหน้าของเด็กหนุ่มชุดเขียวที่กำลังยิ้มแย้ม พลางลอบเดาในใจ ว่าหัวหน้าของพวกเขาเป็นใครกัน?
เฟิ่งจิ่วได้ยินพวกเขาทาย ก็อดหัวเราะไม่ได้ “เอาล่ะ ไม่ต้องเดาส่งเดชแล้ว” เธอโบกมือ ลูบหน้าไปมา แล้วกล่าวว่า “พวกเจ้ารอเดี๋ยว” เอ่ยจบก็หันหลังเดินเข้าห้องไป
เห็นหัวหน้าของพวกเขาเดินเข้าห้องแล้วปิดประตู ทุกคนก็อดพูดคุยถกเถียงกันไม่ได้ “พวกเจ้าว่าหัวหน้าเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงได้ดูลึกลับนัก?”
“เป็นใครก็เท่านั้น ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร อย่างไรเขาก็เป็นหัวหน้าของพวกเราไม่ใช่หรือ?”
………………………………….
ตอนที่ 1912 หัวหน้าไม่ใช่ผู้หญิงแน่นอน
เหลยเซียวเหล่มองทุกคนแวบหนึ่ง ทุกคนยิ้มกว้าง หนึ่งในนั้นรับคำว่า “นั่นก็จริง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นหัวหน้าของพวกเรา แต่บอกตามตรง พวกข้าก็ยังสงสัยว่าหัวหน้าเป็นใครอยู่ดี! หรือเจ้าไม่อยากรู้?” ชายคนนั้นถาม ยิ้มตาหยีเหล่มองเหลยเซียว
เหลยเซียวกระแอมเบาๆ ปั้นหน้าตึง ตอบว่า “มีอะไรให้อยากรู้กัน? หัวหน้าบอกให้เรารอเดี๋ยวไม่ใช่หรือ? อีกเดี๋ยวก็รู้แล้ว ยังต้องเดาหรืออยากรู้อะไรอีก?”
หมายเลขหนึ่งที่อยู่ด้านหนึ่งได้ยิน ใบหน้าที่เดิมทีเย็นชาเผยรอยยิ้มเล็กน้อย ขณะกำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินคนข้างๆ ตะโกน “ดูนั่น! หัวหน้าออกมาแล้ว!”
“เอ๊ะ? เหตุใดจึงดูเปลี่ยนไป? หัวหน้าในตอนนี้ดูหล่อเหลากว่าเมื่อกี้มากทีเดี
