ีบตะโกนบอก “รีบถอดเสื้อผ้าออกเร็ว!”
เมื่อเห็นคนข้างล่างถูกไฟเผา ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นที่อยู่ข้างบนพากันหัวเราะชอบใจเสียงดัง “ดูท่าทางโง่เง่าของพวกมันสิ ช่างน่าสนุกนัก” นาทีที่สิ้นเสียงหัวเราะของพวกเขา จู่ๆ เสียงเย็นชาหนึ่งก็ดังมาจากข้างหลัง
“น่าสนุกนักหรือ? ไม่สู้ พวกเจ้าก็ลงไปลองดูหน่อยเป็นอย่างไร?”
เสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้น ทำให้พวกผู้ฝึกวิชามารสะดุ้งหันหลังขวับ เห็นเงาร่างสีเขียวร่างหนึ่งโฉบเข้ามา พวกเขายังไม่ทันมองหน้าเขาให้ชัดเจน หนึ่งในนั้นก็ถูกปาดคอ เลือดพุ่งกระฉูด ล้มลงไปชักกระตุกอยู่บนพื้นแล้ว
“บัดซบ! เด็กเวรจากไหนกัน! ฆ่ามัน!”
ชายคนหนึ่งสบถเกรี้ยวกราด ถือกระบี่โจมตีเข้าไป เพียงแต่ยังไม่ทันเข้าใกล้ กลับถูกเตะกระเด็นออกไป ยามเห็นเหล็กสีดำที่ปิดปากหลุมอยู่ เฟิ่งจิ่วหยิบกระบี่คมพยับออกมา พลังกระบี่ขุมหนึ่งถูกฟันออกไป เห็นเพียงประกายแสงสีเขียวฟันเหล็กแผ่นนั้นเป็นสองท่อนในพริบตา
เธอก้าวเข้าไปดู เห็นคนข้างล่างเงยหน้ามองขึ้นมา ยามเห็นว่าเป็นเธอ แต่ละคนล้วนมีสีหน้าดีใจ
“หัวหน้า!”
นาทีนี้ ทุกคนตื่นเต้นดีใจ พวกเขานึกไม่ถึงว่าหัวหน้าของพวกเขาจะมาถึงเร็วขนาดนี้ อีกทั้งยังมาถึงตอนที่ชีวิตของพวกเขาแขวนอยู่บนเส้นด้ายพอดี หัวใจที่เดิมทีไม่มีความหวังใดเหลืออยู่แล้ว ครั้นเห็นใบหน้าสะอาดสะอ้าน ก็อดดีใจ ตื่นเต้น และซาบซึ้งขึ้นมาไม่ได้
“รีบขึ้นมาเร็ว!”
เฟิ่งจิ่วตะโกน เธอหันกลับไปมองผู้ฝึกวิชามารที
