่ถือกระบี่เหล่านั้นแวบหนึ่ง เห็นว่าคนพวกนั้นก็เป็นผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินด้วยเช่นกัน สิ่งที่ต่างกันมีเพียงคนพวกนั้นมีผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินขั้นสูงสุดมากกว่า หนำซ้ำสามารถวางค่ายกลที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ไว้ในป่าได้ ดูท่าคงมีคนที่ชำนาญเรื่องค่ายกลรวมอยู่ในกลุ่มด้วย
“กระบี่คมพยับ กระบี่เทวะโบราณ?”
ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นเองก็รู้จักกระบี่คมพยับเหมือนกัน ยามนี้เห็นว่าเหล็กปิดปากหลุมถูกเด็กหนุ่มชุดเขียวฟันอย่างง่ายดาย กอปรกับเห็นประกายแสงสีเขียวส่องสะท้อน จะไม่รู้อีกได้อย่างไรว่านั่นเป็นกระบี่คมพยับเทวะโบราณ?
“ฆ่ามัน! เอาชีวิตมันไปถวายจอมมาร เราต้องได้รางวัลอย่างงามแน่!”
หนึ่งในนั้นตวาดสั่ง ในดวงตาเผยแววละโมบ กระบี่เทวะโบราณอย่างนี้ควรอยู่ในมือพวกเขามากกว่า เขาเชื่อว่าขอเพียงนำกระบี่นี้ไปถวายให้เบื้องบน พวกเขาจะต้องได้รางวัลอย่างแน่นอน!
“อยากได้กระบี่คมพยับของข้า? เช่นนั้นก็ต้องดูว่าพวกเจ้ามีปัญญาหรือไม่”
เฟิ่งจิ่วกระตุกมุมปากยิ้มเย็น กระบี่คมพยับในมือพลิกหมุน พลังกระบี่สีเขียวพุ่งแทงไปยังผู้ฝึกวิชามารพวกนั้น พลังกระบี่สีเขียวเหล่านั้นในนาทีนี้ดูเหมือนใบไผ่สีเขียว ดุดันและน่ากลัว พลังกระบี่แต่ละเส้นล้วนแฝงไว้ด้วยพลังของผู้ฝึกตนระดับปราชญ์เซียนและไอสังหาร พวยพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วดุจลำแสง
“อ๊าก!”
“ซี๊ด!”
“บัดซบ! นึกไม่ถึงว่ามันจะเป็นผู้ฝึกตนระดับปราชญ์เซียน!”
ผู้ฝึกวิชามารตกตะลึง หันหลังคิดจะหนีไป
