บมา กลับมานะ…”
เสียงตะโกนไล่ตามหลังมา แต่เฟิ่งจิ่วกลับโบกมือ ไม่นานเงาร่างของเธอก็หายวับไปจากทางเดินเล็กๆ เส้นนั้น…
จนกระทั่งถึงยามพลบค่ำ ในที่สุดเธอมาถึงสถานที่ที่เธอนัดกับพวกเหลยเซียว ทันทีที่เดินเข้าไปในป่าผืนเล็ก ก็สัมผัสได้ว่ามีคนจับตาดูอยู่ในที่มืด ครั้นเดินเข้าไปอีก ก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความดีใจดังมา
“หัวหน้า!”
“นั่นหัวหน้ามาแล้ว!”
“หัวหน้ามาแล้ว!”
เสียงร้องด้วยความดีใจของใครคนหนึ่งดังขึ้น ไม่นานก็เห็นคนชุดดำปรากฏตัวทีละคน ตอนที่พวกเขาเห็นเด็กหนุ่มชุดเขียว ในดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี
“หัวหน้า ท่านกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว! ตอนแรกพวกข้ายังกังวลว่าท่านจะถูกรั้งไว้หรือไม่!” ชายชุดดำคนหนึ่งเอ่ย
“ระหว่างทางมีเรื่องให้เสียเวลานิดหน่อย ใช่แล้ว ทุกคนมาถึงกันครบหรือยัง?” เธอถาม สายตากวาดมองผ่านทุกคน เห็นว่าจำนวนคนดูจะไม่ค่อยถูกต้อง
“ยังเหลืออีกหนึ่งกลุ่มที่มาไม่ถึง แต่พรุ่งนี้กว่าจะถึงเวลานัดหมาย น่าจะไม่เป็นไรกระมัง” เหลยเซียวก้าวออกมาตอบ
“อย่างนั้นก็ดี” เธอพยักหน้า แล้วตามพวกเขามานั่งในป่า ถามว่า “มาถึงวันนี้กันหมดเลยหรือ?”
“ใช่ขอรับ พวกข้าเพิ่งมาถึงไม่นาน” ปี้ซานตอบ เวลานี้ ทุกคนล้วนถอดหน้ากากออกหมด เผยให้เห็นใบหน้าเดิมของพวกเขา
เธอครุ่นคิดก่อนเอ่ยว่า “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! ให้คนตามข้าเข้าไปซื้อของใช้ที่จำเป็นสักสองสามคน เปลี่ยนชุดเครื่องแบบที่มีตราของวิหารราตรีด้วย”
“ได้ เช่นนั้น
