เคลื่อนไหวแถวๆ นี้
ค่ำคืนนี้ยังถือว่าเงียบสงบ กระทั่งกลางดึก ใกล้ยามจื่อ[1] ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือของหญิงสาวหลายคนดังขึ้นท่ามกลางราตรี
“กรี๊ด…ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…”
เสียงนั้นฟังดูเหมือนไม่ไกลนัก คล้ายว่าอยู่ใกล้ๆ ในป่าผืนนี้ ด้วยเหตุนี้เฟิ่งจิ่วลุกพรวด พาคนสิบกว่าคนตามเสียงนั้นไป
“ร้องหาอะไร? ที่นี่ล้วนมีแต่คนของพวกเรา! ร้องไปก็ไม่มีใครมาช่วยพวกเจ้า”
“นั่นสิ ดูท่าทางของพวกเจ้าก็เหมือนพวกเดินทางอยู่ข้างนอก น่าจะรู้ว่าผู้ฝึกตนหญิงต้องอาศัยผู้ฝึกตนชายที่แข็งแกร่งเพื่ออยู่รอด ไม่เช่นนั้น อาจต้องประสบเคราะห์ได้ตลอดเวลา แต่ถ้าอยู่กับพวกข้าก็จะไม่เหมือนกัน พวกข้าเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับเซียนเหิน แข็งแกร่งกว่าพวกเจ้าเป็นไหนๆ”
สองคนที่กำลังพูดคือผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินที่อยู่ใต้การดูแลของเฟิ่งจิ่ว ทั้งสองเพราะดื่มมากไป ดวงตาหรี่เล็กแฝงแววหื่นกาม พวกเขาโอบกอดผู้ฝึกตนหญิงสองคนแล้วลูบไล้ตามร่างกาย พลางชะโงกหน้าเข้าไปจะจูบกลีบปากแดงสวยของหญิงคนนั้น
หนึ่งในนั้นออกแรงฉีกเสื้อของผู้ฝึกตนหญิงคนหนึ่ง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนดุจหิมะ พวกเขาเห็นแล้วอดเบิกตากว้างไม่ได้
………………………………….
[1] ยามจื่อ หมายถึงช่วงเวลาห้าทุ้มถึงตีหนึ่ง
