ึ่ง แล้วค่อยไปเอาหมูย่างที่หอสุรากลับไป
เมื่อท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง ในป่าผืนเล็กมีกองไฟหลายกองถูกจุดขึ้น ทุกคนนั่งล้อมวงพูดคุยกัน กระทั่งเห็นพวกเฟิ่งจิ่วกลับมา จึงรีบเดินไปต้อนรับ
“หัวหน้า พวกท่านกลับมาแล้ว!”
“กลับมาแล้ว ของล้วนซื้อกลับมาหมดแล้ว ทุกคนเอาอาหารออกมากินพร้อมกันเถอะ” เฟิ่งจิ่วสั่งให้พวกเขาเอาของในถุงฟ้าดินออกมา
ทันทีที่เห็นสุราและเนื้อ ทุกคนก็หัวเราะด้วยความชอบใจ หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “ข้าว่าแล้วว่าอีกเดี๋ยวต้องได้ดื่มสุรา นี่อย่างไร แก้วไผ่ที่เพิ่งทำขึ้นมาได้ใช้งานพอดี”
ขณะพูด ทุกคนหัวเราะพลางหยิบแก้วไผ่ที่ทำไว้ก่อนหน้าออกมา บ้างก็นำหมูย่างมาจัดวาง บ้างก็ช่วยกันตักสุรา บ้างก็แบ่งกันกินเนื้อน้ำค้าง
“หัวหน้า พอคนมาถึงครบแล้ว พวกเราต้องทำอะไรต่อ?” ชายคนหนึ่งถามขึ้น
“หลังจากที่คนมากันครบแล้ว อย่างอื่นไม่รู้หรอก แต่ทำลายหอรวมสมบัติก่อนเป็นอย่างไร?” เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยี มองทุกคนแล้วเอ่ยเสริมว่า “ที่นั่นเป็นที่เก็บสมบัติของวิหารราตรีเชียวนะ ข้างในน่าจะมีทรัพย์สมบัติไม่น้อย”
อีกทั้งในตอนนั้น เธอก็ถูกจับตัวจากที่นั่นส่งไปที่ค่ายฝึก อย่างไรก็ต้องกลับไปทักทายกันบ้าง ไม่อย่างนั้นคงเสียมายาทแย่
“ได้! พวกข้าฟังหัวหน้า!” ทุกคนขานรับ เสียงดังฟังชัด
เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด เฟิ่งจิ่วหาต้นไม้ที่อยู่ค่อนข้างลึกเพื่อพักผ่อน คนอื่นกลับพากันล้อมวงพูดคุยกันต่อ บางคนก็เดินไปเดินมาบริเวณรอบๆ คอยสังเกตการ
