ืองด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ เพียงแต่แม้จะทำอย่างนั้นก็ยังเป็นที่สะดุดตาของคนหลายคน เพราะอย่างไรที่นี่ก็เป็นนอกประตูเมือง จู่ๆ เธอก็มาปรากฏตัวที่นี่ ย่อมต้องดึงดูดความสนใจของคนอื่นอยู่แล้ว
ว่าแล้วก็ถูกคนตะโกนเรียกขณะที่ยังเดินไปไม่ถึงประตูเมืองด้วยซ้ำ
“สหายน้อย” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งตะโกนเรียก สายตาจับจ้องที่เฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วไม่สนใจ ยังคงเดินเข้าไปในประตูเมืองต่อ ทว่าขณะที่ใกล้จะเดินข้ามธรณีประตูเมือง ชายคนที่ตะโกนเรียกเธอจากข้างหลังก็ตามมาขวางทาง
“สหายน้อยคนนี้” ชายวัยกลางคนขวางทางเฟิ่งจิ่วด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“เรียกข้า? มีอะไรหรือ?” เฟิ่งจิ่วถามพลางจ้องพิจารณาคนตรงหน้า
………………………………….
ตอนที่ 1896 ห้อยหัว
“หึๆ สหายน้อย เป็นคนต่างถิ่นล่ะสิ? นี่กำลังจะเข้าเมืองหรือ ไม่ทราบว่าจะสะดวกไหมหากข้าจะคุยกับเจ้าสักสองสามประโยค?” ชายวัยกลางคนถาม พลางมองเด็กหนุ่มชุดเขียวตรงหน้า
“ไม่ค่อยสะดวก ข้ากำลังยุ่งอยู่!” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนจะเดินผ่านเขาไป
ชายวัยกลางคนกลับไม่รั้งไว้ เพียงจ้องเฟิ่งจิ่วที่เดินเข้าไปในเมือง แล้วเดินไปข้างหน้าด้วยเช่นกัน
เมื่อมาถึงข้างใน เฟิ่งจิ่วไม่รีรอ สถานที่ที่เธอนัดกับพวกเขาไม่ใช่เมืองเมฆาลอย แต่เป็นอีกเมืองที่อยู่ถัดจากเมืองนี้ จากที่นี่หากขี่กระบี่บินไปใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวันก็ถึงแล้ว แต่ไม่รู้ว่าหากเธอไปถึง คนอื่นๆ จะถึงแล้วหรือยัง?
หลังจากเข้ามาในเมืองก็เดินผ่านถนนใหญ่ แหวกฝ่
