บทที่ 777 เอาเรื่อง
อาโม่เห็นแล้วก็ไม่ใคร่จะพอใจ “คุณชายจูชี ไม่ใช่อย่างนี้ขอรับ มัดแบบนั้นพวกเขาก็หนีไปได้กันพอดี ต้องมัดแบบนี้…”
จากนั้นก็เริ่มสาธิตให้คุณชายที่ไม่เข้าใจเรื่องราวทางโลกทั้งสองดูว่าต้องมัดอย่างไรจึงจะ ‘ยิ่งดิ้นก็ยิ่งแน่น’
พ่อลูกตระกูลเฉินนอนบนพื้นนิ่งไม่ขยับ จูชีไม่เห็นภาพจึงให้อาโม่ช่วยมัดแขนเขา เขาจะได้ทดสอบดู
มิคาดว่าพอได้ทดลองแล้วก็พบว่าเป็นจริงดังที่พูด
จูชีมีสีหน้าเลื่อมใส “อาโม่ เจ้าร้ายกาจจริง ๆ!”
สายตาและน้ำเสียงจริงใจนั้นทำให้อาโม่รู้สึกขัดเขินขึ้นมาอีกครา
เยี่ยนเหออันเห็นเช่นนั้นก็ลอบอมยิ้ม “ซุ่นเต๋อ เจ้าหยุดชมอาโม่ได้แล้ว ถ้าชมอีกเดี๋ยวเขาจะหน้าแดงแล้วนะ”
จูชีไม่ค่อยเข้าใจ “หน้าแดงก็หน้าแดงไปสิ เหตุใดจึงชมไม่ได้? การถูกชมเป็นเรื่องน่ายินดีไม่ใช่หรือ ข้าชอบให้คนอื่นชมเชยข้ามาก ถูกชมแล้วน่าปลื้มใจจะตายไป”
เยี่ยนเหออันหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ไหว “ฮ่า ๆๆๆ…ซุ่นเต๋อ เจ้าช่างน่ารักจริง ๆ!”
จูชีงุนงง “ทำไมถึงพูดว่าข้าน่ารัก?”
เขาไม่พูดก็ยังดี พอพูดขึ้นมา เยี่ยนเหออันยิ่งหัวเราะเบิกบานใจกว่าเดิม
อาโม่ที่จัดการมัดคนเสร็จแล้วเห็นท่าทางร่าเริงของนายน้อยของตนก็รู้สึกว่า ที่ตนเองเหนื่อยมาครึ่งค่อนวันนั้นคุ้มค่าแล้ว
คุณชายจูชีผู้นี้สามารถทำให้นายน้อยของตนเบิกบานใจได้เช่นนี้ ต่อไปเขาก็จะปฏิบัติต่ออีกฝ่ายด้วยดีเช่นกัน
ห่างไปไม่ไกล เย่อวี๋หรานเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างกล
