ั้นไม่ไหว
นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดคุณชายเยี่ยนจึงชอบเจ้าเจ็ดบ้านตนเองขนาดนี้ ดูสิ เขาเห็นเจ้าเจ็ดเป็น ‘ผลไม้แห่งความสุข’*[1] ชัด ๆ เลยนี่นา
อีกด้านหนึ่ง จูซานไปหาคนที่เรือนหน้าก็ไม่พบร่องรอยของพวกเฉินเสิ่นดังคาด
ภายในเรือนมีร่องรอยการรื้อค้น ทว่าไม่ได้ชัดเจนเท่าที่พักของสกุลจู
“ท่านแม่ ข้าตรวจดูแล้ว พวกนางหนีไปแล้วขอรับ” จูซานพูด “ตอนนี้พวกเราต้องไปแจ้งความกับทางการไหมขอรับ?”
ถึงอย่างไรก็มีสามคนที่ถูกควบคุมตัวไว้ได้ แจ้งความกับไม่แจ้งความ วิธีการจัดการย่อมจะแตกต่างกัน
เย่อวี๋หรานถอนหายใจเบา ๆ “แจ้งเถอะ”
“เช่นนั้นข้าจะไปเดี๋ยวนี้” ว่าแล้วจูซานก็ตั้งท่าจะจากไป
เยี่ยนเหออันรั้งเขาเอาไว้ “คุณชายจูซาน ท่านรอก่อน เมื่อครู่ตอนข้าเจอจูต้าเหนียง ได้บอกให้สารถีรถม้าไปขอความช่วยเหลือที่โจวเสวียแล้ว คิดว่าทางนั้นน่าจะแจ้งความแล้วเช่นกัน ข้าคิดว่าเรื่องสำคัญสำหรับพวกเราในตอนนี้ไม่ใช่ไปแจ้งความ แต่เป็นการไปรับคนมากกว่า ข้าเกรงว่าพวกเขามาถึงปากตรอกแล้วจะมาไม่ถูก”
……
“อะไรนะ?! ลูกศิษย์ของโจวเสวียเมืองผู่โซ่วของพวกเราถูกคนทำร้าย?”
เมื่อสารถีรถม้าของตระกูลเยี่ยนมาถึงโจวเสวีย นำป้ายประจำตัวของเยี่ยนเหออันมาขอเข้าพบอาจารย์กู่ ฝ่ายหลังก็มีสีหน้าท่าทางตกตะลึงพรึงเพริด
อาจารย์กู่ถามกลับมาทันที “เรื่องเป็นมาอย่างไร? ไฉนอยู่ดี ๆ จึงถูกคนทำร้ายได้?”
สารถีก็บอกกล่าวได้ไม่ชัดเจน เขารายงานชื่อคนและสถานที่ บอกว่า
