อกมาอวด แล้วก็บอกเขาว่ากราบข้าเป็นอาจารย์มีข้อดีอะไรบ้าง ใครจะรู้เจ้าหนูนั่น เจ้าหนูนั่น…”
นึกถึงเรื่องที่เจ้าหนูนั่นหลอกเขาแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงของเขาไปเมื่อใด เขาก็เจ็บใจ “เจ้าหนูนั่นพูดว่าเมืองเมฆาลอย ข้าจะไปตามหาเขา ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะหาเจ้าหนูนั่นไม่เจอ!”
จัวจวินเยวี่ยกระจ่างทันที ที่แท้ก็เอาของออกมาอวด ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เด็กหนุ่มบอกก่อนแล้วว่าต้องมีค่าตอบแทน ต่อมาเอาของไป คำนวณดูแล้วก็ไม่ใช่การหลอก แต่เป็นสิ่งที่เขาควรได้รับ
เขารู้ดี หากไม่ได้เด็กหนุ่มช่วยเขาแก้ฤทธิ์ยา เกรงว่าไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นอย่างไรไปแล้ว
พอเห็นฮุ่นหยวนจื่อเจ็บใจ จัวจวินเยวี่ยถามว่า “ท่านกำลังปวดใจที่ถูกหลอกเอาของไป? หรือกำลังปวดใจที่เขาไม่กราบท่านเป็นอาจารย์?”
ฮุ่นหยวนจื่อชะงัก ก่อนจะสะบัดเสียงตอบ “ก็ทั้งสองเรื่องนั่นล่ะ!”
“ไม่กราบท่านเป็นอาจารย์ก็ถูกแล้ว ทั้งตัวท่านไม่มีแบบอย่างของคนเป็นอาจารย์เลยแม้แต่น้อย” เขาพ่นลมหายใจเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน “ไปกันเถิด! ยังมีเรื่องต้องไปทำอีกไม่ใช่หรือ? อย่ามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย” ขณะตอบก็สาวเท้าเดินออกไปข้างนอก
