ึ้น?
ในห้องส่วนตัว ฮุ่นหยวนจื่อกำลังทำหน้าเศร้ารันทดพลางพึมพำกับตนเอง เขาลุกขึ้น ในใจเดือดดาลสุดแสน แม้ว่าเฟิ่งจิ่วจะแก้ฤทธิ์ยาเร้ากำหนัดให้เจ้าหนุ่มนั่น และเขาเองก็รับปากว่าจะให้ของตอบแทน แต่พอนึกถึงเรื่องที่ถูกหลอกสมบัติล้ำค่าไปทั้งอย่างนั้น เจ้าหนูนั่นแม้แต่กราบอาจารย์ก็ไม่ได้กราบ เขาก็โมโหยิ่งนัก
มาถึงข้างใน มองดูคนที่นอนอยู่บนเตียงยังไม่ตื่น เขาถลึงตาแล้วนั่งลงข้างเตียง ล้วงเข้าไปในอกเสื้อ เอายาขวดเล็กขวดหนึ่งออกมา เปิดฝาขวดแล้วจ่อไว้ตรงปลายจมูกของเขา
ครั้นกลิ่นแทงจมูกลอยโชยมา คนที่ตอนแรกนอนไม่ได้สติอยู่พลันขมวดคิ้ว จากนั้นก็ค่อยๆ ลืมตา เขามองฮุ่นหยวนจื่อที่กำลังนั่งทำหน้าโกรธเกรี้ยวอยู่ข้างเตียง กวาดมองรอบๆ ไม่เห็นเด็กหนุ่มที่ช่วยเขาแก้ฤทธิ์ยา จึงถาม “เด็กหนุ่มคนนั้นเล่า?”
“เจ้าเด็กเปรตนั่นหนีไปแล้ว! เขาหลอกเอาแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงของข้าไปแล้ว!”
ตาเฒ่าพูดถึงเรื่องนี้ ก็อดรู้สึกอัดอั้นตันใจไม่ได้ เขาอุตส่าห์ถูกชะตาใครสักคน นึกไม่ถึงกลับโดนหลอก โกหกเขาก็แล้วไป ยังหลอกเอาของรักของเขาไปด้วย เขาก็อายุปูนนี้แล้วง่ายเสียที่ไหน?
จัวจวินเยวี่ยชะงัก ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?” เด็กหนุ่มคนนั้นก็ไม่ได้ดูเป็นคนเลวอะไร ยิ่งไม่เหมือนคนที่จะหลอกใครด้วย
“ก็เขาบอกว่าแก้ฤทธิ์ยาให้เจ้าแล้ต้องให้ของตอบแทนเขาด้วยใช่ไหมเล่า? ข้าเอาของออกมาให้เขาดูมากมาย เขากลับไม่ถูกใจ ต่อมาข้าเลยเอาแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงอ
