ไปด้วยเสียงแฝงรอยยิ้ม “เมืองเมฆาลอย!” ทว่าพอสิ้นเสียงของเธอ ประกายแสงเส้นหนึ่งโอบล้อมตัวเธอ พริบตาเดียว ร่างกายของเธอก็เลือนราง กาลเป็นลำแสงเส้นหนึ่งพุ่งขึ้นไปบนฟ้าทันที
“เจ้าเด็กเปรตนี่!”
ฮุ่นหยวนจื่อที่ตอนแรกตกตะลึงถลึงตากว้าง รีบกระโจนเข้าไปคว้า นึกไม่ถึง กลับคว้าน้ำเหลว เขาล้มกลิ้งไปบนพื้น นั่งเหม่ออยู่อย่างนั้น มองดูเด็กหนุ่มที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แล้วพึมพำกับตนเองว่า “นี่ข้าถูกปล้นแล้วงั้นหรือ? เจ้าหนูนั่นหลอกเอาแกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงของข้าไปแล้ว?”
………………………………….
ตอนที่ 1894 โมโห
เขานั่งเหม่อลอยและงุนงงอยู่บนพื้น ไม่เข้าใจว่าคนที่ปราดเปรื่องยอดเยี่ยมอย่างเขา หลงกลเจ้าเด็กเมื่อวานซืนนั่นได้อย่างไร?
ขณะเดียวกัน พวกคนที่อยู่นอกห้องส่วนตัวเองก็งุนงงเช่นกัน เพราะพวกเขาเห็นประกายแสงแสบตาที่จู่ๆ ก็สว่างขึ้นมา แสงเส้นนั้นพุ่งขึ้นฟ้า พวกเขามองผ่านหน้าต่างชั้นสองขึ้นไป เห็นเพียงประกายแสงเส้นนั้นทะลุผ่านขอบฟ้า และทิ้งตัวลงยังสถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป…
“นะ นั่นอะไรน่ะ?” หนึ่งในนั้นถามขึ้น ดูตกตะลึงเล็กน้อย
ชายชราคนหนึ่งอึ้งงัน กล่าวว่า “เหมือนจะมีอะไรบางอย่างบิดออกไปแล้ว”
“นี่ จะเข้าไปดูในห้องส่วนตัวหน่อยหรือไม่?” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งถาม
“ข้าว่าไม่เหมาะเท่าไร สถานการณ์ดูไม่ค่อยปกตินัก” ชายชรากล่าว พลางจ้องไปทางห้องส่วนตัวที่ไร้การเคลื่อนไหว คาดเดาในใจ หรือว่าข้างในเกิดเรื่องอะไรข
