แกนเคลื่อนย้ายด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นอะไรแบบนี้ อดเอื้อมมืออกไปไม่ได้ “ข้าดูหน่อย” เธอตั้งใจจะหยิบมาดู แต่กลับถูกตาเฒ่าตบมือเข้าให้หนึ่งที
“ไปๆๆ”
ตาเฒ่าเก็บแกนเคลื่อนย้ายราวกับเป็นของรักของหวง มองเฟิ่งจิ่วด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เป็นอย่างไรบ้าง? เป็นสมบัติล้ำค่าใช่ไหมเล่า? ข้าบอกแล้วอย่างไร! ความพิเศษของแกนเคลื่อนย้ายอันนี้อยู่ที่ ขอเพียงเป็นสถานที่ที่มีอยู่ในภาพ ขอเพียงเจ้าคิด ก็สามารถทะลวงอากาศไปถึงสถานที่ที่แสดงอยู่บนนี้ได้ในพริบตาเลยทีเดียว”
เฟิ่งจิ่วนัยน์ตาหดเล็ก ทำหน้าตกตะลึง “ยอดเยี่ยมขนาดนี้เชียว?”
“แน่นอน ไม่เช่นนั้นจะเรียกว่าเป็นสมบัติล้ำค่าได้อย่างไรกัน?” ฮุ่นหยวนจื่อโอ้อวดอย่างย่ามใจ
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ แล้วบอกว่า “ในเมื่อเป็นสมบัติล้ำค่าขาดนี้ ท่านทำใจเอาออกมาได้อย่างไร? หรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง?”
“ฮ่าๆๆๆๆ!” ตาเฒ่าแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง หน้าตาเบิกบานใจ “ไม่เลวๆ เมื่อกี้ข้าก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ? จะมอบของให้ใครก็ต้องรู้ว่าคนที่มอบให้เป็นใคร ไม่ใช่หรือ?”
“ง่ายดายเพียงนี้เชียว? ข้าว่าไม่ใช่แค่นี้กระมัง?” เฟิ่งจิ่วยักคิ้วมองหน้าเขา ท่าทางเหมือนเขามีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่แล้ว
