เคลื่อนย้ายอันนี้จะต่างจากแกนเคลื่อนย้ายทั่วไปอยู่บ้าง
“ฮึๆ ว่าแล้วเชียวเจ้ามันพวกตาไม่ถึง” ฮุ่ยหยวนจื่อหัวเราะย่ามใจ แกว่งแก่นเคลื่อนย้ายไปมาต่อหน้าเฟิ่งจิ่ว ขณะกำลังจะพูด ก็เอียงคอตวัดมองไปข้างนอกแวบหนึ่ง ก่อนจะร่ายเขตอาคมกั้นเสียงขึ้นมา
เห็นตาเฒ่าร่ายเขตอาคมกั้นเสียง เฟิ่งจิ่วตะลึงเล็กน้อย สีหน้าไม่ยี่หระในตอนแรกเริ่มจริงจังขึ้นมา “เช่นนั้นท่านลองว่ามา เจ้าสิ่งนี้มีอะไรให้น่าทึ่งกัน?”
ส่วนพวกคนข้างนอกที่กำลังเงี่ยหูฟัง ยังไม่ทันได้ยินว่าเป็นสมบัติล้ำค่าอะไร จู่ๆ ก็ไม่ได้ยินเสียงเสียแล้ว คนในที่นี้ล้วนเป็นยอดฝีมือ ล้วนเดาได้ว่าคนข้างในร่ายเขตอาคมเก็บเสียง เพื่อไม่ให้พวกเขาได้ยินบทสนทนา
นึกมาถึงตรงนี้ พวกเขาแต่ละคนมีสีหน้าสงสัย สมบัติล้ำค่าอะไรกัน ที่ฮุ่นหยวนจื่อยอมควักออกมา ซ้ำยังร่ายเขตอาคมเก็บเสียงอีกด้วย? เขาว่าเป็นสิ่งที่แม้แต่ในสี่สำนักใหญ่ก็ยังมีให้เห็นไม่มาก ดูท่า คงจะเป็นสมบัติชิ้นโตจริงๆ
ยิ่งคิดยิ่งอยากรู้ แต่กลับไม่มีทางได้รู้ ความรู้สึกที่คันยุบยิบในใจนี้แทบทำให้เขาคลั่ง
ในห้อง
“ดูนี่”
ฮุ่นหยวนจื่อเปิดแกนเคลื่อนย้ายในมือ พอแกนเคลื่อนย้ายถูกเปิดออก เห็นเพียงดวงแสงเล็กๆ มากมายลอยออกมา และในแกนนั้น กลับไม่ใช่ยันต์ที่ใช้กับแกนเคลื่อนย้ายธรรมดา แต่กลับเป็นสิ่งที่คล้ายแผนที่ หนำซ้ำตัวหนังสือที่สลักไว้บนนั้นยังผุดขึ้นมา ราวกับลอยอยู่ตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น
“เอ๋?”
เฟิ่งจิ่วมอง
