ีค่า จะว่างามก็ไม่งาม จะว่ามีประโยชน์ก็ไม่มี ของอย่างนี้หากข้าอยากได้ ข้าหาได้มากกว่าท่านอีก”
“เจ้าหนูอย่างเจ้าเหตุใดเรื่องมากเช่นนี้? อย่างนั้นเจ้าว่ามา เจ้าอยากได้อะไร?” ตาเฒ่านั่งข้างโต๊ะพลางถาม
เธอเม้มปากเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ตอบไปว่า “ก็ต้องอยากได้ของดีน่ะสิ! อย่างไรข้าก็ช่วยชีวิตคนผู้นั้นไว้เชียวนะ! ต้องบอกก่อนว่าหากไม่ใช่เห็นพวกท่านหนึ่งเฒ่าหนึ่งหนุ่มน่าสนใจ ข้าเองก็ขี้คร้านจะยื่นมือเข้ามารักษา”
………………………………….
ตอนที่ 1892 สมบัติมหัศจรรย์
ฮุ่นหยวนจื่อได้ยินก็แค่นเสียงขึ้นจมูก “อะไรคือหนึ่งเฒ่าหนึ่งหนุ่มน่าสนใจ? ช่างไร้มารยาทไม่รู้จักสัมมาคารวะเสียบ้างเลย” แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ใบหน้ากลับไร้ซึ่งความไม่พอใจ เพราะอย่างไรคนที่ไม่เข้มงวดอย่างเขา ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับกฏระเบียบมากนัก
เขาจ้องเด็กหนุ่มชุดเขียวอย่างครุ่นคิด ผ่านไปครู่หนึ่ง สายตาเขาไหวระริกขึ้นมา “ที่จริงอยากได้ของดีก็ใช่ว่าจะไม่มี เพียงแต่ ข้าจะมอบสมบัติให้ใคร จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็คงไม่ได้กระมัง?”
ขณะกล่าว เขาล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบแกนเคลื่อนย้ายออกมาวางบนโต๊ะ “สมบัตินี้ เป็นของที่แม้แต่ในสี่สำนักใหญ่ก็ยังมีให้เห็นไม่มาก”
เฟิ่งจิ่วมองแวบหนึ่งแล้วกล่าวอย่างไม่ยี่หระ “ก็แค่แกนเคลื่อนย้ายอันหนึ่งไม่ใช่หรือ? น่าทึ่งตรงไหนกัน?” แม้จะพูดอย่างนั้น แต่สายตาก็ยังจับจ้องไปที่ของในมือเขา แค่มองดูก็สัมผัสได้แล้วว่าเหมือนแกน
