ามกังวล ขออย่าให้บาดจเบเพราะถูกพลังกระบี่หรืออะไรทำนองนั้นเลย หากบาดเจ็บที่นี่ เขาก็ต้องซวยตามไปด้วยน่ะสิ
“เปล่า แต่กินอิ่มเกินไป เหมือนจะเดินไม่ไหวแล้ว” เธอพ่นลมหายใจเบาๆ ลูบท้องตนเองแล้วตอบอย่างหน้าซื่อตาใส “กินอิ่มแล้ว จู่ๆ ก็อยากงีบกลางวันสักหน่อย”
“หา?” เถ้าแก่มองเด็กหนุ่มด้วยความงงงัน
เฟิ่งจิ่วมองเถ้าแก้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วหัวเราะ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “เถ้าแก่ ข้าสั่งไก่ย่างห่อกลับอีกสองตัว ตอนนี้ยังไม่ได้เลย! นี่พวกท่านย่างเสร็จแล้วหรือยัง? ยังต้องให้ข้ารออีกนานแค่ไหน?”
“คะ คือว่าเมื่อกี้คนเขาถึงขั้นสู้กันแล้ว ตอนนี้อาจจะยังทำไม่เสร็จ ถ้าอย่างไรคุณชายรอก่อน ข้าไปดูก่อนดีหรือไม่?” เถ้าแก่ถามหยั่งเชิง
เฟิ่งจิ่วกลอกตา ยิ้มตาหยีแล้วพยักหน้า “ก็ได้! ย่างเสร็จแล้วก็ห่อมาให้ข้าด้วย” เธอลุกขึ้นยืน ดวงตาสีนิลจับจ้องขึ้นไปที่ชั้นสองอย่างซุกซน อยากขึ้นไปดูว่าชายคนนั้นถูกวางยาเร้ากำหนัดแล้วตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง?
ต้องบอกก่อนว่า หากเป็นยาเร้ากำหนัดทั่วไปเพียงอดทนแช่น้ำเย็นก็ผ่านไปได้แล้ว แต่ของที่มาจากสำนักจามจุรีนั่น มีหรือจะธรรมดา? ยิ่งไปกว่านั้น จากที่เธอสังเกตการณ์ ชายคนนั้นหลังกินยาแก้พิษไม่เพียงอาการไม่ดีขึ้น ตรงกันข้ามกลับแย่ลงไปอีก หากคิดจะแช่น้ำเย็นเพื่อแก้พิษอย่างเดียว เดาว่าคงจะทำไม่ได้
