มองคนพวกนั้นแวบหนึ่ง เห็นว่าผู้พูดเป็นชายชราคนหนึ่ง ข้างๆ เขามีชายวัยกลางคนที่ติดตราประทับของหมอไว้บนอกเสื้อติดตามมาคนหนึ่ง ซ้ำยังเป็นตราประทับของหมอระดับสูงเสียด้วย
เมื่อเห็นเช่นนั้น เขามองชายหนุ่มที่ตนกำลังประคองแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “เช่นนั้นก็รบกวนแล้ว” เขาประคองชายหนุ่มเข้าไปในห้องส่วนตัว พวกคนข้างหลังก็ตามเข้าไปด้วย
เถ้าแก่เห็นหอสุราถูกพังจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ก็อดถอนหายใจส่ายหน้าไม่ได้ ก่อนจะลงไปเก็บกวาด ครั้นลงมาถึงชั้นหนึ่ง จึงเพิ่งเห็นว่ายังมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งกินอาหารอยู่ตรงมุมร้าน เด็กหนุ่มคนนั้นเหมือนไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ท่าทางเขาเหมือนกำลังลิ้มรสชาติของเนื้อและสุรา แม้แต่เขาที่เคยผ่านเหตุการณ์มามากมาย ก็ยังอดตะลึงไม่ได้
“คะ คุณชายท่านนี้? ทะ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
เถ้าแก่ถามอย่างระมัดระวัง มองดูจานหลายใบที่วางอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่ม อาหารส่วนใหญ่ล้วงถูกกลืนลงท้องไปหมดแล้ว เหลือก็แต่เศษกระดูกที่กองกันอยู่บนโต๊ะ ที่แท้ตอนที่คนพวกนั้นกำลังสู้กันอยู่ เด็กหนุ่มก็กำลังกินอาหารและนั่งดูเรื่องคึกคักอยู่ตรงนี้นี่เอง?
เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ เถ้าแก่มุมปากกระตุก คนแปลกนั้นมีทุกปี ปีนี้เหมือนจะมีมากเป็นพิเศษ คนที่มาที่นี่ในวันนี้ แต่ละคนล้วนไม่ปกติ
“เอิ้ก! ไม่ค่อยดี” เฟิ่งจิ่วเรอเสียงดัง ก่อนส่ายหน้าตอบ
“หา? มะ ไม่ค่อยดี? บะ บาดเจ็บตรงไหนงั้นหรือ?” เถ้าแก่ได้ยิน ก็ถามด้วยคว
