ดงามสะดุดตาเช่นนี้ กลับต้องเสียโฉมไปทั้งอย่างนี้ พวกนางเห็นแล้วก็อดสูดหายใจไม่ได้
“ไปเร็ว!”
หนึ่งในนั้นได้สติกลับมา เห็นอาจารย์ของพวกนางสู้ไม่ได้ จึงรีบประคองนางหนีไปอย่างรวดเร็ว
“ฮุ่นหยวนจื่อ เจ้าคอยดูเถิด ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!” เสียงเล็กแหลมและเกรี้ยวกราดของหลี่เม่ยเอ๋อร์ดังเข้ามาจากข้างนอก กระทั่งค่อยๆ ห่างออกไป…
“พรืด! นางมารเฒ่า เสียเปรียบเจ้าแล้ว!”
ชายชราหลุดขำพรืด ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ยกมือขึ้นตีหน้าผาก “แย่แล้วๆ!” เขารีบหันหลังไปดูชายที่นั่งหน้าแดง อดทนจนร่างกายท่วมเหงื่ออยู่ตรงมุมกำแพง รีบเดินเข้าไปหา
………………………………….
ตอนที่ 1888 คนที่มาผสมโรง
“โดนยาเร้ากำหนัดของสำนักจามจุรีจริงๆ หรือ? อย่างนั้นก็ยุ่งแล้วล่ะ”
ชายชราประคองคนขึ้นมา เห็นชายหนุ่มหน้าแดงก่ำ เหงื่อขนาดเท่าเม็ดถั่วผุดซึม อดทนอดกลั้นจนเส้นเอ็นหลังมือนูนปูด อดลังเลไม่ได้ ก่อนจะเสนออย่างระมัดระวัง “ถ้าอย่างไร ข้าหาหอนางโลมให้สักแห่งไหม?”
สิ้นเสียง ชายคนนั้นถมึงตาจ้องเขา กัดฟันกล่าวว่า “ประคองข้าเข้าไป! ให้คนเตรียมน้ำเย็น!”
“ผู้อาวุโสฮุ่นหยวน”
เวลานี้เอง คนในห้องส่วนตัวอีกสามห้องเดินออกมา เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นฮุ่นหยวนจื่อ จึงคิดจะผูกมิตรด้วย ฉะนั้นจึงกล่าวว่า “ข้าคือผู้นำตระกูลของตระกูลสวี่ ออกจวนมาครั้งนี้หมอประจำตระกูลของข้าก็ร่วมเดินทางมาด้วย ไม่สู้ให้เขาช่วยดูอาการสหายน้อยผู้นี้หน่อยดีหรือไม่?”
ฮุ่นหยวนจื่อเหลือบ
