งก็ถูกยั่วยุจนเดือดดาล เธออายุปูนนี้แล้ว ซ้ำยังเป็นคนของสำนักจามจุรี ไม่ชอบให้คนอื่นพูดถึงอายุของพวกนางมากที่สุด ฮุ่นหยวนจื่อบัดซบคนนี้คำก็นางมารเฒ่าสองคำก็นางมารเฒ่า ยังว่านางทาแป้งหนาเตอะ นางทนจนไม่รู้จะทนอย่างไรแล้ว! นางฝึกวรยุทธ์มาหลายปีขนาดนี้ ไม่เชื่อหรอกว่าหลายปีก่อนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา จนตอนนี้ทะลวงขั้นเป็นปราชญ์เซียนแล้วก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตาแก่หนังเหนียวนี่อีก!
“จิ๊ๆ โดนข้าพูดแทงใจดำเข้าแล้วล่ะสิ? ร้อนตัวล่ะสิ? โมโหแล้วล่ะสิ? ดูนิสัยแย่ๆ นี้ของเจ้าเข้าสิ นางมารเฒ่าก็ยังเป็นนางมารเฒ่า อย่างไรก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เจ้าระวังไว้ให้ดี สำนักมารของพวกเจ้า สักวันข้าจะทำลายมันเสีย”
พอเห็นหลี่เม่ยเอ๋อร์โมโหจนหน้าแดงก่ำ ชายชรากลับเย้ยหยันอย่างไม่สะทกสะท้าน คำพูดนั้นยิ่งทำให้หลี่เม่ยเอ๋อร์เดือดดาลจนถึงขีดสุด ได้ยินเพียงนางคำรามเสียงดัง นิ้วมือทั้งห้าก็ชี้ออกไป เชือกห้าเส้นพวยพุ่งออกจากปลายนิ้วแล้วจู่โจมไปยังชายชราที่ยืนอยู่หน้าห้องส่วนตัว
“ถอยออกไป!”
ชายชราโบกมือ ชายหนุ่มที่สีหน้าดูย่ำแย่ถูกผลักออกไป เขาโดนธนูเคลือบยาพิษเล่นงานฝีเท้าจึงซวนเซอยู่แล้ว ยามนี้ถูกชายชราผลักก็ล้มนั่งลงไปบนพื้นตรงมุมกำแพง หยิบยาแก้พิษออกจากห้วงมิติมากิน จากนั้นก็นั่งหอบหายใจอยู่ตรงนั้น
