มดา
“เสี่ยวเอ้อร์ เตรียมไก่ย่างสองตัวไว้ให้ข้าเอากลับด้วย” เธอดื่มสุราหนึ่งอึกแล้วตะโกนบอก
“ได้ขอรับ!” เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มตาหยีรับคำ เข้าไปสั่งหลังร้าน ก่อนจะหันไปบริหารลูกค้าโต๊ะอื่นต่อ
ฉับพลันนั้น เสียงคึกคักรื่นเริงพลันเงียบกริบ เฟิ่งจิ่วที่กำลังกินอาหารอยู่ตรงมุมร้านเงยหน้ามอง อดยักคิ้วไม่ได้ เห็นเพียงหญิงสาวหน้าตางดงามสะสวยสี่นางเดินเข้ามา ทว่าสิ่งที่ทำให้คนในชั้นหนึ่งต่างเงียบกริบไม่ใช่เพียงหน้าตาอันงดงามของพวกนาง แต่ยังมีทรวดทรงอันสะโอดสะองของพวกนางด้วย
ในหอสุราส่วนมากล้วนเป็นผู้ฝึกตนชายรวมถึงลูกหลานคนมีเงินในเมือง แม้จะเคยพบเจอหญิงงามมามาก แต่เวลานี้ก็อดตะลึงตาค้างไม่ได้ ส่วนหญิงงามสี่นางนั้นราวกับเคยชินกับสายตาเช่นนี้แล้ว บางคนก็ส่งยิ้มหวานให้คนในหอสุรา บางคนแววตาหวานหยาดเยิ้ม แสร้งทำเหนียมอาย
“เสี่ยวเอ้อร์ หาห้องส่วนตัวให้พวกข้าหนึ่งห้อง” หญิงนางหนึ่งในนั้นเผยรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์พลางขานเรียก ดึงสติของเสี่ยวเอ้อร์ที่กำลังเหม่อลอยกลับมา
เฟิ่งจิ่วมองแวบเดียวก็ละสายตากลับมา กินอาหารของตนเองต่อ หญิงสาวสี่นางนี้มีพลังวิญญาณอยู่รอบตัว เป็นผู้ฝึกวิชาเซียนไม่ผิดแน่ แต่กลับแต่งกายด้วยผ้าไหมโปร่งบางหลากสี มิใช่เครื่องแบบของสำนัก อีกอย่างก็คือ กลางคิ้วของหญิงสาวสี่นางนี้มีแววยั่วยวน เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนดีอะไร
ตอนที่เธออยู่ในลานฝึกเธอเคยเห็นหญิงงามสองคนที่มาจากสำนัก แววตาของหญิงงามสองนาง
