นั้นไม่ต่างจากพวกนางเลย ไม่แน่ว่าพวกนางอาจเป็นนางปีศาจที่ออกมาจากสำนักจามจุรี
“ทะ ท่านเซียน ไม่มีห้องส่วนตัวแล้วขอรับ ห้องส่วนตัวสี่ห้องชั้นบนเต็มหมดแล้ว ไม่สู้นั่งโต๊ะส่วนตัวบนชั้นสองดีหรือไม่ขอรับ? เมื่อครู่เพิ่งมีแขกลุกออกไปหนึ่งโต๊ะ ว่างหนึ่งโต๊ะดี เห็นวิวถนนข้างนอกด้วยนะขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์แสนอ ดวงตาไม่กล้ามองหลุกหลิก
“ไม่มีห้องส่วนตัวจะได้อย่างไร? ไม่สู้พวกข้าขึ้นไปถามข้างบน ดูว่ามีแขกยอมยกห้องส่วนตัวให้พวกเราสี่พี่น้องหรือไม่” หญิงนางหนึ่งในสี่คนยิ้มเอ่ย ไม่รอให้เสี่ยวเอ้อร์พูดอะไร ก็สาวเท้าขึ้นไปยังชั้นสอง
“นั่นสิ พวกเราล้วนคุ้นเคยกับการกินข้าวในห้องส่วนตัว” หญิงอีกนางยิ้มพลางยกมือปิดกลีบปากแดงน่ามอง ก่อนจะเดินตามขึ้นไปที่ชั้นสอง
………………………………….
ตอนที่ 1882 ถีบกระเด็น
“นะ นี่…” เสี่ยวเอ้อร์อึ้งงัน หันไปมองเถ้าแก่ที่อยู่หลังโต๊ะคิดเงินอย่างทำอะไรไม่ถูก
เถ้าแก่ขมวดคิ้ว ก้าวเท้าออกจากหลังโต๊ะ สาวเดินตามไปเร็วๆ ขวางหน้าหญิงสี่นางนั้น “แม่นางทั้งสี่ ทำอย่างนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะ”
“อ้อ? ไม่เหมาะอย่างไรกัน? พวกข้าพี่น้องเพียงอยากได้สภาพแวดล้อมยามกินข้าวที่ดีหน่อย แค่นี้ก็ไม่ได้หรือ เถ้าแก่? หากมิใช่ได้ยินมาว่าหอสุราของท่านมีชื่อเสียงเรื่องอาหารเลิศรสที่สุดในเมืองนี้ พวกข้าก็คงไม่เดินทางมาไกลถึงเพียงนี้”
หญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าจีบปากจีบคอพูด น้ำเสียงของนางนุ่มนวลน่าฟัง ฟังจนเหล่าชายหนุ่
