จิ่ว พวกเราจะได้พบกันอีกแน่นอน!”
สิ้นเสียง เห็นเพียงประกายแสงเส้นหนึ่งพาดผ่าน พริบตาต่อมาเงาร่างของเขาก็หายวับไปกลางอากาศ
เห็นอย่างนั้นแล้วเฟิ่งจิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ปล่อยให้เขาหนีไปจนได้ เดิมทีเธอนึกว่าจะจับตัวเขาได้ นึกไม่ถึงเลย…
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องสุดท้ายดังขึ้น คนที่ยืนหยัดอยู่รอดเป็นคนสุดท้ายสลายกลายเป็นขี้เถ้าและถูกลมพัดหายไปพร้อมกับเสียงกรีดร้อง สัตว์คู่พันธสัญญาสามตัวที่จัดการศัตรูสำเร็จแล้วมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะมาหยุดอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่วพร้อมๆ กัน
“นายท่าน สังหารหมดแล้ว” เหล่าไป๋สะบัดหางไปมาอย่างอวดผลงาน ดวงตาของมันหรี่เล็ก เหมือนกำลังรอคำชมจากเฟิ่งจิ่ว
เสียงระเบิดดังมาจากตำหนักทั้งสี่ทิศที่อยู่ห่างออกไป กระแสอากาศที่เกิดจากแรงระเบิดซัดใส่หินภูเขาเกิดเป็นเสียงระเบิดดังครืน ฟังดูเหมือนเสียงพังครืนของตำหนักเหล่านั้นด้วย เฟิ่งจิ่วในเวลานี้หรี่ตามองพวกมันแวบหนึ่ง แล้วพูดกับสัตว์ทั้งสามตัวว่า “พวกเราไปกันเถอะ!”
“ขอรับ!” สัตว์ทั้งสามตัวรับคำ นาทีต่อมาก็พากันกระโดดกลับเข้าไปในห้วงมิติ
หลังออกมาจากป่าบนภูเขา เธอก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมายของพวกเขา ประมาณหนึ่งวันผ่านไป…
ภายในเมืองแห่งหนึ่ง
“ได้ยินหรือไม่? ไม่นึกเลยว่าวิหารใหญ่ของวิหารราตรีจะถูกคนทำลายเสียแล้ว!” ผู้ฝึกตนชายคนหนึ่งกระซิบคุยกับกลุ่มคนที่นั่งโต๊ะเดียวกัน
“เรื่องนี้ข้าได้ยินมาแล้ว วิหารราตรีที่ว่านั่นไม่ได้อยู่ไกล
