ากตรงไหน เขาก็ใช้ชีวิตมาเสียเปล่าแล้ว!
เพียงแต่ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็นึกไม่ถึง เด็กหนุ่มนั่นกล้าได้อย่างไร! เขากล้าได้อย่างไร!
สองมือกำหมัดแน่น ข้อต่อนิ้วมือส่งเสียงดังกร๊อบ เพลิงโทสะลุกโชตช่วงในใจจนถึงขีดสุด นาทีนี้หากเขาเห็นเด็กหนุ่มนั่นอีกครั้ง เขาจะเด็ดหัวเด็กหนุ่มนั่นให้ได้!
เวลานี้ เฟิ่งจิ่วกลับอยู่ในป่าหลังตำหนักหลังหนึ่ง ที่นี่ เป็นหนึ่งในทางออกที่จะหนีไปจากที่นี่ ตอนนี้นอกจากสิบหกคนนั้นที่เตรียมถูกส่งไปเป็นสายลับในสี่สำนักใหญ่ถูกส่งตัวออกไปแล้ว คนอื่นล้วนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่
“มากันครบแล้วใช่หรือไม่?” สายตาของเฟิ่งจิ่วกวาดมองใบหน้าที่ถอดหน้ากากออกแล้วของพวกเขาทีละคน
“เรียนหัวหน้า นอกจากสมาชิกสิบหกคนที่ถูกส่งตัวออกไปก่อนแล้ว คนอื่นล้วนมากันครบแล้วขอรับ!” เหลยเซียวรายงาน
“ดีมาก! ในเมื่อมากันครบแล้ว ตอนนี้ก็รีบหนีออกไปตามถนนภูเขาเสีย หลังออกจากเขตแดนของที่นี่ ให้แบ่งกันเดินทางเป็นสี่กลุ่ม จำที่ข้าเคยบอกพวกเจ้าไว้ ภายในสามวันรวมตัวกันที่จุดนัดหมาย!”
“ขอรับ!”
ทุกคนรับคำเสียงทุ้ม เพียงแต่ ยังคงสงสัยเล็กน้อย จึงอดถามไม่ได้ “หัวหน้า เราจะไปทั้งอย่างนี้หรือขอรับ? ไม่ฆ่าพวกเขาหรือขอรับ? ปล่อยพวกเขาไปอย่างนี้น่าเสียดายเกินไปแล้ว”
พวกเขานึกว่าจะได้ปลดปล่อยพลังและต่อสู้ครั้งใหญ่ในเวลานี้ ใครจะรู้คำสั่งของหัวหน้ากลับกลายเป็นวางเพลิงแล้วขุดหลุมฝังของเหล่านั้นไว้ใต้ดินของแต่ละตำหนัก ไม่รู้ว่
