ู่ที่คอยจับตาดูเธออยู่ เธอจะประมาทไม่ได้โดยเด็ดขาด แม้สองสามวันนี้จะไม่ได้ไปไหนมาไหนตามลำพัง แต่ก็ได้ติดตามชายชุดคลุมสีดำไปหลายที่ จึงค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่
เวลานี้ เธออาศัยตอนเข้าห้องน้ำออกมาข้างนอก เดินออกมาได้ระยะหนึ่ง ก็เจอเหล่าสายลับที่ถูกพาตัวแยกออกไป เพราะเธอไม่ได้ใส่หน้ากาก ตอนเดินออกมา พวกเขาจึงจำเธอได้ มือของเหลยเซียวขยับเล็กน้อย ส่งของที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อให้เฟิ่งจิ่ว ก่อนจะเดินหน้าต่อโดยไม่หันมามองอีก
มือของเฟิ่งจิ่วขยับไหว โยนของในมือเข้าไปในห้วงมิติ ก่อนจะสาวเท้าเดินจากไป ครั้นถึงตรงที่ไม่มีใครอยู่ เธอก็เปิดออกดู จึงรู้ว่าเป็นแผนที่ของที่นี่
หรือว่าพวกเขาเคยออกไปจากที่นี่แล้ว? เวลาสองวัน กระทั่งแผนที่ก็ยังวาดขึ้นมาได้?
เธอพลันฉุกคิด หยิบพู่กันกับกระดาษออกมาเขียนจดหมายเก็บไว้ รอมีโอกาสเหมาะเมื่อใดค่อยส่งให้พวกเขา หลังจากเก็บของเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกไปข้างนอก สังเกตรอบๆ
ในตำหนักอีดด้านหนึ่ง ชายชุดคลุมสีดำมองชายชราแล้วถาม “เจ้าคิดว่าหมายเลขเก้าเป็นอย่างไร?”
ได้ยินอย่างนั้น ชายชราแปลกใจเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถามอย่างนี้ ชายชราจึงอดถามกลับไม่ได้ “คุณชายรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลใช่หรือไม่?”
“รู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย แต่ในเมื่อกินยาทะลวงใจเข้าไปแล้ว ก็น่าจะไม่มีให้สงสัยอีก แต่หมายเลขเก้าคนนี้ให้ความรู้สึกต่างจากคนอื่น” ชายชุดคลุมสีดำเอ่ยอย่างครุ่นคิด บอกไม่ถูกว่าต่า
