ิญตายิ่ง
เพราะกินยาทะลวงใจเข้าไป คนเหล่านี้แทบจะทำตามคำสั่งโดยสัญชาตญาณ ไม่ขัดขืน จุดนี้นับว่าเหมาะสมที่จะเก็บไว้ข้างกายมากที่สุด เพราะหากกินยาทะลวงใจเข้าไปแล้ว ย่อมไม่มีทางทรยศแน่นอน
ชายชุดคลุมสีดำชำเลืองมองป้ายห้อยเอวของเด็กหนุ่มแวบหนึ่ง หยิบไปดู “หมายเลขเก้า?”
“ขอรับ” เฟิ่งจิ่วรับคำ
“พวกเจ้าหนึ่งร้อยยี่สิบสามคน ใครเป็นหัวหน้า?” ชายชุดดำโยนป้ายห้อยเอวที่สะลักหมายเลขเก้าเอาไว้เล่น พลางกวาดตามองกลุ่มคนตรงหน้า สุดท้าย สายตาสะดุดที่คนผู้หนึ่ง
ในสายตาเขา ท่ามกลางคนพวกนี้ คนคนนี้พลังแข็งแกร่งที่สุด หากพูดถึงตำแหน่งหัวหน้า ก็น่าจะเป็นเขา ทว่า ในขณะที่เขาคิดว่าตนเองเดาไม่ผิดแน่ กลับได้ยิยหมายเลขเก้าเอ่ย
“เรียนนายท่าน! ข้าเป็นหัวหน้าขอรับ!”
เฟิ่งจิ่วตอบ ในใจกลับลอบด่า ที่ผ่านมามีแต่คนเรียกเธอว่านายท่าน พอมาอยู่ที่นี่ เธอกลับต้องเรียกคนอื่นว่านายท่านตลอด โดยเฉพาะคนนี้ที่เป็นศัตรูของเธอ ช่างอัดอั้นตันใจยิ่งนัก
“เจ้า?”
ชายชุดคลุมสีดำแปลกใจเล็กน้อย ยิ้มถามอย่างขบคิด “พลังระดับกำเนิดวิญญาณอย่างเจ้าก็เป็นหัวหน้าได้ด้วยหรือ? พวกเขายอมรับรึ?”
“พวกข้าทำตามคำสั่งขอรับ!” ความหมายตามคำพูดก็คือ พวกเขาล้วนทำตามคำสั่ง ไม่เกี่ยวกับว่ายอมรับหรือไม่
ได้ยินอย่างนั้น ชายชุดคลุมสีดำกระตุกมุมปาก พยักหน้า “พูดได้ดี”
เขาหรี่ตา จ้องคนหนึ่งร้อยกว่าคนตรงหน้า แล้วหันไปกล่าวกับหมายเลขก้าวที่อยู่ตรงหน้า “ในเมื่อเจ้เป็
