นดิน ริ้วอากาศที่เกิดจากกระแสพลังมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กลิ่นอายและแรงกดดันอันแข็งแกร่ง ชวนให้ตกตะลึงพรึงเพริด
“ซี๊ด!”
ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินที่นำหน้าสูดหายใจ มองแรงกดดันและกลิ่นอายอันแข็งแกร่งที่แผ่กระจายไปทั่วผืนป่า ก็อุทานขึ้นมา “ทำไมรุนแรงเช่นนี้? กระแสพลังเช่นนี้ กะ เกรงว่าจะไม่ใช่ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินเพียงคนเดียวแล้ว…”
พวกเขาเร่งฝีเท้าไปยังเบื้องหน้า ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งตกตะลึง กระทั่ง เห็นเงาร่างสีดำร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างต้นไม้ ในมือควงหน้ากากเล่น ห่างออกไปร้อยเมตรที่ข้างหลังเขา เหล่าผู้ฝึกตนในชุดกระชับตัวสีดำกำลังนั่งขัดสมาธิเพื่อทะลวงขั้นอยู่ตรงนั้น
เห็นอย่างนั้น พวกเขารีบพุ่งเข้าไป หยุดอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มในชุดกระชับตัวสีดำ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดพวกเขายังทะลวงขั้นได้อีก?”
เด็กหนุ่มชุดดำ หรือก็คือเฟิ่งจิ่วเงยหน้ามองผู้ฝึกตนระดับเซียนเหิน ที่กำลังเบิกตากว้างมองภาพข้างหลัง และร้องถามด้วยความตกใจ นัยน์ตาไหวระริกเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “พวกเขากำลังทะลวงขั้น”
“ข้าย่อมรู้ว่าพวกเขากำลังทะลวงขั้น เพียงแต่ เหตุใดจึงทะลวงขั้นพร้อมกัน อีกทั้งยังเป็นเวลานี้อีก?” ยาทะลวงขั้นพวกเขากินไปตั้งนานแล้วแท้ๆ แล้วเหตุใดจึงเกิดเหตุการณ์ตรงหน้าขึ้นได้อีก?
