ิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งกว้างขึ้น ต้องมีโอกาสได้พบกันอีกครั้งแน่
พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกหนึ่งเดือนแล้ว ในระยะเวลานี้ เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ในจักรวรรดิเซวียนหยวนพาคนเดินทางไปยังแผ่นดินใหญ่แถบเหนือแม่น้ำแล้วหลังจากที่เสด็จพ่อของเขาออกจากการปิดด่านเก็บตัว…
ในสามปีนี้ โม่เฉินรอเฟิ่งจิ่วอยู่ที่ตระกูลน่าหลัน เพียงแต่ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ก็ยังคงไร้ข่าวคราวของนาง
แม้แต่เหลิ่งซวงกับเหลิ่งหวา หลังจากที่โม่เฉินจัดแจงที่พักให้แล้วก็เริ่มวางรากฐานอำนาจทางนี้อย่างรวดเร็ว พลางสืบข่าวนายท่านของพวกเขาไปด้วย เพียงแต่ยังคงสืบไม่เจออะไรแม้แต่น้อย
“เหตุใดนายท่านจึงไม่ติดต่อเราเลยเล่า?” หลัวอวี่ถามพวกตู้ฝานด้วยความกังวล เขามองพวกเขา เห็นพวกเขาต่างยุ่งกับงานของตัวเองอยู่จึงถาม “พวกเจ้าว่า จะมีเรื่องอะไร…เกิดขึ้นกับนายท่านหรือเปล่า?”
พอเขาเอ่ยจบ สิ่งที่ได้กลับมาคือสายตาเกรี้ยวกราดของทุกคน
“พูดอะไรของเจ้า? นายท่านเป็นถึงใคร จะเกิดเรื่องอะไรกับนางได้อย่างไร?”
“ข้าว่านายท่านคงติดอุปสรรคบางอย่างเลยไม่ได้ติดต่อพวกเรากระมัง”
“ใช่แล้ว”
“พวกเราทำหน้าที่ของตนเองให้ดี รอนายท่านกลับมาก็พอ เมื่อใดนายท่านอยากปรากฏตัว จะต้องมาหาพวกเราแน่”
ได้ยินพวกเขาว่าอย่างนั้น ตู้ฝานยิ้มๆ พยักหน้าเห็นด้วย “อืม ข้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน นายท่านทำอะไรไม่ต้องให้พวกเราเป็นห่วงหรอก ข้าว่านางจะต้องมีเรื่องอะไร หรือไม่ก็ติดต่อเราไม่ได้ แต่เ
