บทที่ 775 เก็บกวาด
“ท่านหยิบดาบมาทำไม?” ในสายตาของเฉินเสี่ยวซาน ถ้าจะใช้ดาบก็น่าจะใช้ตั้งแต่ตอนมาคิดบัญชีกับอีกฝ่าย
คนถูกพวกเขามัดตัวเอาไว้ได้แล้ว พี่ชายกลับเพิ่งไปหยิบดาบมา สายไปหน่อยหรือไม่?
“เก็บกวาด” เฉินต้าซานกล่าวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
เฉินเสี่ยวซานไม่เข้าใจ “เก็บกวาดอะไร?”
เฉินต้าซานมองไปทางสองพี่น้องสกุลจู ขณะใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือดาบกรีดผ่านลำคอ
เฉินเสี่ยวซานเข้าใจแล้ว แต่ค่อนข้างตกใจ “ท่านโง่หรือเปล่า? เอาเงินคืนมาได้ก็พอแล้ว แต่ท่านเอะอะก็จะใช้ดาบ…”
เขาหันหน้ากลับไปคิดจะเรียกหาบิดา ให้บิดามาพูดกับพี่ชาย
ปรากฏว่าเพิ่งจะร้องออกไปว่า “ท่านพ่อ” ก็ได้ยินพี่ชายพูดว่า “ท่านพ่อสั่งมา”
เฉินเสี่ยวซานพลันใบ้กิน ไม่รู้จะพูดอะไรอีก
ถ้าบิดาเป็นคนสั่ง เรื่องนี้คงเป็นจริงแล้ว
เขาพูดว่า “ทำไมท่านไม่หยิบมาเผื่อข้าด้วย?”
“ดาบเดียวก็พอแล้ว ฟันคนละฉับก็พอ”
เฉินต้าซานย่างสามขุมเข้ามาหาจูซานกับจูชี
“ท่านแม่ พอเถอะขอรับ หลังจากนี้ให้เป็นหน้าที่ข้าเถอะ” เฉินต้าซานบอกมารดา
ตีคนมานานขนาดนี้ เฉินเสิ่นก็เหนื่อยเหมือนกัน ได้ยินลูกชายคนโตพูดอย่างนั้นจึงพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ฝากเจ้าด้วย”
นางเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ทั้งยังสั่งให้ลูกสะใภ้ทั้งสองนวดไหล่นวดหลังให้ตนเอง
สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้รองเฉินเห็นแต่แรกแล้วว่าเฉินต้าซานถือดาบมาด้วย แต่พวกนางไม่ได้คิดอะไรมาก เข้าใจว่าเขาเอามาขู่คนก็
