ูขโมยเงินของพวกเขาไปจริง จะต้องซ่อนเอาไว้ในห่อสัมภาระเป็นแน่
ตอนนี้สัมภาระเหล่านั้นถูกคนในครอบครัวตัวเองค้นแล้ว ยังจะหาไม่เจออีกหรือ?
จูซาน “…”
พวกคนตระกูลเฉินเสียสติไปแล้วจริง ๆ บอกแล้วว่าพวกเขาไม่ได้ขโมยเงินไป ทำไมถึงยังไม่เชื่ออีก?
เสียแรงที่มารดาวิเคราะห์ไปมากขนาดนั้น ช่างเป็นพวกโง่งมทั้งบ้าน พูดไปชัดเจนขนาดนั้นแล้ว ยังไม่รู้อีกว่าเงินของครอบครัวตัวเองหายไปไหน
ในใจรู้สึกอัดอั้น ไม่รู้ว่ามารดาทิ้งพวกเขาเอาไว้แล้วหนีไปคนเดียวจริง ๆ หรือหนีไปขอความช่วยเหลือกันแน่
ถ้าเป็นอย่างหลัง ก็หวังว่ามารดาจะกลับมาเร็วหน่อย ไม่อย่างนั้นศีรษะของเขากับจูชีคงได้ฤกษ์ย้ายที่แล้ว
คนไม่อยู่แล้ว จะหาพวกเขาไปก็ไร้ประโยชน์
“ลงมือเร็วหน่อย แม่พวกเจ้ากำลังเก็บกวาดข้าวของอยู่ รีบจัดการให้จบ ๆ แล้วกลับมาช่วยทางนี้” เฉินหลิ่งเห็นสองพี่น้องชักช้าจึงพูดเร่ง
“ทราบแล้วขอรับ ท่านพ่อ”
สองพี่น้องรับคำ ต่างคนต่างรับผิดชอบคนละคน ตระเตรียมเคลื่อนย้ายคนไปที่อื่น
เฉินต้าซานถือดาบยืนอยู่ข้าง ๆ เฉินเสี่ยวซานเข้ามาแก้เชือกให้คนทั้งสอง
จูชีหอบหายใจแรง บิดร่างหลบไปมา ไม่ต้องการให้ความร่วมมือเฉินเสี่ยวซาน
“บิดอะไรของเจ้า อยู่นิ่ง ๆ หน่อย” เฉินเสี่ยวซานเตะเขาหลายทีด้วยความโมโห
เดิมทีก็จะแก้เชือกอยู่แล้ว พอจูชีขยับไปมาเช่นนั้นเชือกก็คลายออก
จูชีที่ถูกเตะเจ็บปวดจนย่ำเท้า ไม่ได้สังเกตเรื่องเชือก คราวนี้ประเสริฐทีเดียว เขาเข้าใจว่
