อย่างนี้ก็แล้วกัน!” ผู้อาวุโสกุ่ยหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ตวัดสายตามองทุกคนแวบหนึ่ง “ตอนแรกข้ายังคิดจะเลือกหัวหน้ากลุ่มในหมู่พวกเจ้าสักคน แต่เมื่อเป็นอย่างนี้ เลือกเจ้าก็แล้วกัน!”
“ขะ ข้า?” เฟิ่งจิ่วถามเสียงสะดุด ตกตะลึงเล็กน้อย
“ใช่ เจ้านั่นแหละ” ผู้อาวุโสกุ่ยพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์ที่เฟิ่งจิ่วพุ่งตัวออกมาเมื่อครู่ทำให้เขาเบิกบานใจมาก
“แต่ว่า พลังของข้า อ่อนแอที่สุดนะขอรับ…” เธอเอ่ยเสียงเบา
“อ่อนแอเจ้าก็หาวิธีพัฒนา จะมีการทดสอบพลังในทุกระยะหนึ่ง หากถึงตอนนั้นเจ้ายังอ่อนแอเช่นนี้อยู่ อย่างนั้น ไม่ต้องรอให้คนอื่นลงมือ ข้าจะเป็นคนฆ่าเจ้าเอง!” ผู้อาวุโสกุ่ยหรี่ตา ใบหน้าแสดงถึงแววโหดเหี้ยม
“ขอรับ!” เฟิ่งจิ่วรับคำ ในใจกลับอึดอัดเหลือทน เธออ่อนแองั้นหรือ? ก็มาลองดูสักครั้งสิ! หากเธอจะลงมือ ในนี้ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้เธอได้ทั้งนั้น!
พวกเหลยเซียวและปี้ซานก้มหน้าเก็บซ่อนสายตา ในใจกลับคิด หากไม่ใช่หมายเลขเก้าลงมือฆ่าคนพวกนั้น คนพวกนั้นคงต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกพิษงูกัดกินร่างกาย พวกเขาลงมือสังหารคนพวกนั้น ถือว่าเป็นการช่วยเสียด้วยซ้ำ
เพียงแต่หมายเลขเก้าคิดอย่างที่เขาพูดจริงๆ หรือว่าคิดเหมือนที่พวกเขาคิดกันแน่?
เก็บงำความคิดในใจไว้ พวกเขาเดินตามผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินคนหนึ่งไปตามทางลับใต้ดิน มาถึงคุกใต้ดินแห่งหนึ่ง ทันทีที่เข้าไป กลิ่นอายความตายพลันพวยพุ่งออกมา ทำให้จิตใจที่เพิ่
