งผ่อนคลายได้ไม่นานของพวกเขาตึงเกร็งอีกครั้ง
“คนที่ถูกขังในนี้ล้วนเป็นคนที่มีโทษตาย วันนี้เป็นวันแรก ภารกิจที่มอบให้พวกเจ้าก็คือ สังหารคนพวกนั้นที่อยู่ข้างในเสีย” ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินเอ่ยเสียงเย็น เปิดประตูหินบานสุดท้าย แล้วให้พวกเขาเข้าไป
ไม่มีใครถามอะไรมาก เพราะพวกเขาเองก็รู้ เกรงว่าคนที่อยู่ข้างในนั้นคงไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นคงไม่ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาทีเดียวเยอะขนาดนี้ เรื่องเดียวที่มั่นใจได้ก็คือ ไม่ว่าคนข้างในจะมีมากหรือน้อย แต่ต้องมีพลังเหนือกว่าพวกเขาเป็นแน่!
“แล้วพวกเราไม่มีอาวุธหรือ?” หนึ่งในนั้นอดถามไม่ได้
ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นตอบว่า “ผ่านด่านนี้ก่อน จึงจะมีสิทธิ์เลือกอาวุธ”
………………………………….
ตอนที่ 1846 สุนัขรับใช้
ได้ยินอย่างนั้น ทุกคนทำได้เพียงเดินไปข้างหน้า กระทั่งพวกเขาเข้ามาข้างใน ประตูหินด้านหลังเคลื่อนตัวปิดเสียงดัง การมองเห็นที่เคยชัดเจนพลันกลายเป็นมืดมนในพริบตา มีเพียงแสงสว่างเล็กๆ ที่ส่องลอดผ่านกำแพงเข้ามาเท่านั้น
เฟิ่งจิ่วกับพวกปี้ซานเดินนำอยู่ข้างหน้า ทว่าฉับพลันนั้น มีคนผู้หนึ่งเบียดตัวมาจากข้างหลัง ใช้ดาบผลักเธอไปอีกด้าน ขณะเดียวกันก็สบถด่า
“เจ้าสุนัขรับใช้! ไสหัวไป! อย่ามาขวางทางข้า!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งสบถด่า มองเฟิ่งจิ่วอย่างดูแคลน ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เดินไปข้างหน้า ทว่าในตอนนี้เอง กลับถูกคนผู้หนึ่งที่อยู่ข้างหลังคว้าไหล่ไว้
“เจ้าพูดว่
