ับกาย ยามมองผ่านเฟิ่งจิ่ว ก็ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือไม่ เขาจ้องอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะละสายตาออกไป
เขามองไปยังเหล่าชายฉกรรจ์ที่ร่างกายตึงเกร็งพวกนั้น น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมเปล่งออกมาอย่างแช่มช้า “ข้าเคยบอกแล้ว ใครที่ไม่ผ่านการทดสอบล้วนต้องตาย และต้องตายอย่างทรมานมากด้วย”
สิ้นเสียง เขาโบกมือ ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณสองคนคุมตัวชายหน้าซีดสองคนก้าวออกมา
“มะ ไม่นะ…”
ชายสองคนนั้นขาอ่อน เป้ากางเกงเปียกเพราะความหวาดกลัวสุดขีด มองบ่องูตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ความตายมีหลายรูปแบบ แต่ความตายที่ราวกับร่างกายแหลกเป็นชิ้นๆ เช่นนี้ กลับทุกข์ทรมานมากที่สุด
พวกเขาไม่กลัวตาย แต่กลับกลัวความทุกข์ทรมานที่มาจากจิตวิญญาณก่อนตายอย่างนี้
“ผลักลงไป” เสียงของผู้อาวุโสกุ่ยสะท้อนความชั่วร้าย คล้ายไม่ได้เห็นสองคนนั้นเป็นคนด้วยซ้ำ
“มะ ไม่เอา อ๊าก…ชะ…ช่วยด้วย…อ๊าก!”
สองคนนั้นถูกผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณผลักลงไปในบ่องู ทันทีที่ตกลงไป งูพิษเหล่านั้นรัดกายพวกเขาแน่น ผ่านไปไม่นาน เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ค่อยๆ เบาลง ใบหน้าของสองคนนั้นกลายเป็นสีม่วงอมดำก่อนจะแน่นิ่งไป ทั่วร่างกายเต็มไปด้วยรอยเขี้ยวงู
สายตาของเฟิ่งจิ่วไหวระริกเล็กน้อย หันไปมองผู้อาวุโสกุ่ย พยายามข่มกลั้นอารมณ์อยากฆ่าคนไว้เงียบๆ
ผู้อาวุโสกุ่ยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของเฟิ่งจิ่ว เขามองคนพวกนั้นที่ยืนอยู่ จากนั้นก็หันมาพูดกับพวกเขาว่า “กลายเป็นอาหารของงูพิษ รับรู้คว
