ามรู้สึกทุกอย่างก่อนตายทั้งเป็น ความรู้สึกอย่างนั้น ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าคงไม่ชอบแน่”
ผู้อาวุโสกุ่ยยิ้มชั่วร้าย จ้องคนเจ็ดแปดสิบคน กล่าวว่า “คุกเข่าขอร้องข้า บางที ข้าอาจปล่อยพวกเจ้าสักหน แล้วให้โอกาสพวกเจ้าได้มีชีวิตรอดสักครั้ง”
สิ้นเสียงของเขา ท่ามกลางคนเจ็ดแปดสิบคนนั้น มีสามสิบกว่าคนที่คุกเข่าลงไป และโขกหัวให้เขาทันที
“พวกข้าไม่อยากตายๆ ขอร้อง ให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้ง พวกเราจะเชื่อฟังอย่างแน่นอน จะบุกน้ำลุยไฟโดยไม่เกี่ยง…”
………………………………….
ตอนที่ 1844 ลงมือ
เสียงอ้อนวอนมากมายดังระงมทั่วสนาม ทว่า สายตาของผู้อาวุโสกุ่ยกลับไม่หันไปมองพวกเขาแม้แต่น้อย เขาหันไปมองชายฉกรรจ์ที่ยืนเหยียดหลังตรงสี่สิบกว่าคน แล้วถามด้วยสีหน้าสนใจ “พวกเจ้าไม่กลัวตายหรือ?”
ชายฉกรรจ์หนึ่งในนั้นแค่นเสียง “กลัวตายก็จะไม่มีวันขอร้อง! จะฆ่าจะแกงก็แล้วแต่จะทำ!”
“ก็แค่ตายไม่ใช่หรือ? มีอะไรน่ากลัวกัน?” ชายอีกคนเอ่ยขึ้น แววตาไร้ซึ่งความกลัว
ชายฉกรรจ์ร่างกายกำยำล่ำสันอีกคนก็ตะโกนเสียงดัง “ยามออกมาใช้ชีวิตข้างนอกก็รู้แล้วว่าต้องตายสักวัน เพียงแต่ไม่คิดว่าสุดท้ายกลับต้องมาตายอยู่บนงูน้อยพวกนี้ ช่างน่าเจ็บใจ!”
เฟิ่งจิ่วมองคนเหล่านั้น ก่อนจะหันกลับไปมองผู้อาวุโสกุ่ยอีก พลันสะดุดใจ ดูเหมือนคนพวกนี้จะยังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่จริงๆ
เป็นไปตามคาด ผู้อาวุโสกุ่ยก้าวออกมา กวาดมองพวกเขาทีละคน สุดท้ายก็พยักหน้า “ไม่เลว ความกล้าหาญนี้ไม่เ
