งหันหลังให้เขา สายตาไหวระริก ไม่ได้พูดอะไร
“ฆ่าพวกเขาเสีย!”
สิ้นเสียงของเฟิ่งจิ่ว เหล่าชายฉกรรจ์ที่สวมชุดกระชับตัวต่างก็ได้สติกลับคืนมา หันไปมองพวกคนที่พุ่งเข้ามา พวกเขาเองก็รีบโฉบกายออกไป
“กร๊อบ!”
“อ๊าก!”
“อึก!”
เสียงร้องครวญและเสียงกระดูกหักดังสนั่นไปทั่วทั้งสนาม เสียงคำรามและเสียงกรีดร้องดังปะปน แลดูโกลาหลวุ่นวาย กลิ่นคาวเลือดกระจายไปทั่วอากาศ ไม่นาน ทั่วทั้งสนามก็เงียบลง ทว่าบนพื้น กลับมีศพเพิ่มมาสามสิบกว่าศพ
หลังจากที่กลุ่มคนสวมชุดดำกระชับตัวจัดการเก็บกวาดศพเรียบร้อย ก็กลับมายืนเรียงแถวตามหมายเลขของพวกเขา แม้ใบหน้าไม่แสดงอาการใด แต่ลึกๆ ข้างในกลับสั่นสะท้านราวกับมีคลื่นซัดสาด
เวลานี้ เหล่าผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินที่อยู่ด้านหนึ่งสีหน้าอ่อนลง มองศพบนพื้นแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองเหล่าคนที่ยืนเรียงแถวกันเป็นกลุ่มๆ สายตาไหวระริกเล็กน้อย
ผู้อาวุโสกุ่ยก้าวออกมา หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว
