คนทยอยกันออกมา ล้วนเป็นคนในกลุ่มของพวกเขาก่อนหน้านี้ แต่ละคนพอมาถึงก็นั่งลงอย่างเหนื่อยอ่อน หอบหายใจคำโต
จนกระทั่ง ยามอาทิตย์ตกดิน อาวุโสจึงลืมตา กวาดมองคนที่รอดชีวิตมาได้ข้างหลังแวบหนึ่ง พูดทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว “พากลับไปให้หมด” ก่อนจะขี่กระบี่บินกลับไป
พวกเฟิ่งจิ่วถูกผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินสามสี่คนใช้พาหนะบินพากลับไป หลังกลับมาถึงสนาม ทุกคนยืนล้อมกัน ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น นาทีนี้ ในใจยังคงตื่นตระหนก
“กินเสีย” หนึ่งในผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินสะบัดแขนเสื้อ ยามากมายก็บินไปยังตรงหน้าทุกคนคนละเม็ด จากนั้นก็ลอยลงไปกลางฝ่ามือของพวกเขา
ยกยาขึ้นดม เห็นว่าเป็นยาเลี่ยงอาหาร เฟิ่งจิ่วจึงกลืนลงไป ในสถานที่แห่งนี้ ไม่ต้องหวังว่าจะมีอาหารหรือเนื้อให้กิน มียาเลี่ยงอาหารให้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
หลังจากที่ทุกคนกลืนยาลงไป ก็รู้สึกความหิวโหยในท้องหายไปในที่สุด ซ้ำยังมีความรู้สึกอิ่มเอม จึงอดถอนหายใจด้วยความโล่งใจไม่ได้ มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าในเวลาสั้นๆ เพียงสามวันนี้พวกเขาเผาผลาญพลังงานในร่างกายไปมากเพียงใด
“พากลับไป พรุ่งนี้รวมตัวกันตอนฟ้าสาง!” ผู้ฝึกตนระดับเซียนเหินกำชับ เห็นผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณหลายคนพาพวกเขาที่มีกันเจ็ดแปดสิบคนออกไป
ใช่แล้ว คนสามร้อยเจ็ดสิบแปดคน สุดท้ายคนที่เดินออกมาจากป่าผืนนั้นภายในสามวัน นอกจากพวกเฟิ่งจิ่วที่มีกันห้าหกสิบคนแล้ว ที่เหลือก็มีเพียงอีกสิบกว่า
