บหยิบกิ่งไม้ข้างๆ ขึ้นมาแล้วตบมันออกไป จากนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหาพวกเหลยเซียว
ระหว่างเดินไปหาพวกเขา งูพิษที่ถูกโยนมาทางเธอล้วนถูกปัดออก ขณะเดียวกัน ผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณสองคนนั้นได้จากไปแล้ว แม้เธอจะอยากจับงูขว้างใส่พวกเขาก็ไม่เห็นเงาร่างของพวกเขาแล้ว
ระหว่างหลบหลีก หางตาเหลือบเห็นงูพิษตัวหนึ่งเลื้อยผ่านเท้า กำลังจะกัดปี้ซาน ปี้ซานมัวแต่สนใจข้างบนจนไม่ได้สนใจด้านล่าง เห็นอย่างนั้น เธอก็แสร้งทำเป็นหลบเลี่ยง เหยียบโดนหัวของงูตัวนั้นขณะกำลังแตกตื่น
ครั้นเหยียบลงไป เพิ่มแรงเล็กน้อย งูพิษตัวนั้นม้วนหางไปมาไม่กี่ทีก็แน่นิ่งไป พวกเหลยเซียวตะโกนสั่งเสียงดังก่อนจะรีบไปจากที่นี่ เธอเองก็ตามไปพวกเขาไปด้วย คนบางกลุ่มข้างหลังก็ตามไปด้วยเช่นกัน
เดินออกมาประมาณห้าร้อยเมตรจึงค่อยหยุดพัก เห็นกลุ่มที่เดิมทีมีกันหลายสิบคน ยามนี้หลังจากถูกงูพิษสองถุงนั้นโจมตี กลับเหลือไม่ถึงยี่สิบคนแล้ว หนำซ้ำแต่ละคนยังมีสภาพหัวยุ่งเหยิง เนื้อตัวมอมแมม ใบหน้ายังมีแววเดือดดาลที่ยังไม่จางหายไปให้เห็นอยู่
ก็จริง ลองคิดดูว่าพวกเขาถูกจับตัวมาที่นี่ แล้วยังถูกควบคุม แม้แต่ชีวิตก็ไม่ได้อยู่ในกำมือของตนเอง ซ้ำยังทำเรื่องอย่างนี้เป็นระยะอีก นึกแล้วก็เจ็บแค้นนัก แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
“บัดซบจริงๆ พวกเขาต้องการฆ่าเราให้ตาย!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งสบถ สายตากวาดมอง ยามสายตาสะดุดที่ร่างเฟิ่งจิ่ว เขาตะลึงเล็กน้อย “เจ้าหนู เหตุใดเ
