ตอนที่ 1827 ร้องขอความช่วยเหลือ
กลางป่า เฟิ่งจิ่วถูกผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณคนหนึ่งไล่ตาม เธอสาวเท้าออกวิ่งเตลิดไปทั่ว พลางร้องตะโกน “อ๊าก! ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย…”
“บัดซบ! เจ้าเด็กนั่น เกิดปีกระต่ายหรือไร? วิ่งเร็วปานนี้!” ผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณคนนั้นสบถด่า เดิมคิดว่าเจ้าเด็กคนนี้รูปร่างผอมแห้ง ดูไม่มีคุณสมบัติในการเป็นสายลับ กอปรกับบังเอิญเจอ จึงคิดจะจัดการเขาเสีย
ใครจะรู้เพราะที่นี่มีหญ้ารกชัฏและกิ่งไม้ดกหนา ทำให้หลังจากที่เด็กหนุ่มหนีไปได้ เขาก็ตามไม่ทันอีกเลย แม้เห็นว่าเด็กหนุ่มอยู่ใกล้แค่สามสิบกว่าจั้ง แต่กลับไม่อาจเอาชีวิตเขาได้ ในใจก็มีเพลิงโทสะก่อตัวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ เขาโยนความผิดไปให้เด็กหนุ่ม และคิดว่าอย่างไรก็ต้องเอาชีวิตอีกฝ่ายให้ได้!
“อ๊าก! ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย…”
เฟิ่งจิ่ววิ่งหนีพลางแหวกหญ้าข้างหน้ามุดไปทั่ว บังเอิญเจอคนอื่นอยู่บริเวณนั้นเป็นระยะ แต่คนพวกนั้นเห็นเธอถูกผู้ฝึกวิชามารคนนั้นไล่ตาม สีหน้าก็พลันเปลี่ยน รีบพากันถอยหนีอย่างรวดเร็ว
ก็จริง อยู่ในนี้แค่จะป้องกันตัวก็ยังเป็นปัญหา มีหรือจะไปสนใจความเป็นความตายของคนอื่น? ยิ่งไปกว่านั้น คนข้างหลังของเธอยัง
