ว่าเราจะรอดไปด้วยกัน”
ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่พวกเขาเอาของบนตัวผู้ฝึกวิชามารคนนั้นมา พวกเขาก็ออกเดินทางต่อ แผนที่ไม่ได้อยู่ในมือพวกเขา ตอนนี้ทำได้เพียงเดินหน้าต่อไป โชคดีที่พวกเขาสังหารผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณขั้นแรกคนหนึ่งได้ เทียบกับคนอื่น พวกเขาจึงมีความเชื่อมั่นมากกว่า
หลังจากที่พวกเขาจากไปได้ไม่นาน เฟิ่งจิ่วถือกิ่งไม้ที่ไม่รู้เก็บมาจากที่ใดไว้ในมือ เธอเองก็กำลังเดินหน้าไปช้าๆ เช่นกัน เธอใช้กิ่งไม้แหวกหญ้าที่ขวางทางข้างหน้า พลางสังเกตสิ่งรอบกายไปด้วย
จนกระทั่งมาถึงข้างหน้า หลังจากที่เห็นผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งตาย ประกายประหลาดใจพลันพาดผ่านดวงตา ทว่าเธอไม่ได้รั้งอยู่ เพียงเดินหน้าต่อไป
หลังเดินไปได้ระยะหนึ่ง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวน เสียงนั้นดังก้องไปทั่วผืนป่า ครั้นแยกแยะอย่างละเอียด ก็ยังสามารถจับทิศทางได้ว่ามาจากทางใด
มีการซุ่มโจมตีจริงๆ ด้วย!
เธอลอบทอดถอนใจเงียบๆ ขณะเดินหน้าต่อ ก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารอันเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากป่า เธอหันหลังเหลือบมองแวบหนึ่ง ก็เห็นผู้ฝึกวิชามาระดับกำเนิดวิญญาณคนหนึ่งถือกระบี่พุ่งโจมตีมาทางเธอ เห็นอย่างนั้น เธอส่งยิ้มให้ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งแวบห
