นึ่ง
ยามผู้ฝึกวิชามารคนนั้นเห็นรอยยิ้มตรงมุมปากของเด็กหนุ่ม เขาชะงักเล็กน้อย ลอบคิดในใจ เจ้านี่เป็นคนโง่หรืออย่างไร? ไม่เห็นหรือว่าตนเองกำลังจะตายแล้ว? ยังยิ้มออกอีก?
ปลายกระบี่พุ่งแทงออกไปโดยไม่ยั้งหยุด เพียงแต่ นาทีต่อไปกลับเกิดสิ่งที่ทำให้เขาสะท้านไปทั้งใจ
เห็นเพียงเด็กหนุ่มยืนนิ่งตรงนั้นไม่ไหวติง ยามปลายกระบี่พุ่งแทงออกไป ใบหน้าของเธอเอียงเล็กน้อย ขณะหลบปลายกระบี่ กิ่งไม้ในมือก็พุ่งชี้ไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่ไม่ทันตั้งตัว
“อึก!”
ผู้ฝึกวิชามารร้องครวญ เขาตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เลือดสายหนึ่งทะลักออกจากมุมปากของเขา ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนไร้พิษสงตรงหน้า เห็นกลีบปากของเขาฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มจางๆ แต่กลับลงมือปลิดชีวิตของเขาในพริบตาเดียว
“โครม!”
ร่างกายล้มหงายไปข้างหลัง เฟิ่งจิ่วดึงกิ่งไม้ที่แทงทะลุหน้าอกของเขากลับมา มองดูผู้ฝึกวิชามารที่ร่างกระตุกสั่นไม่กี่ทีจนตายไปในที่สุด เธอถอนหายใจ “เจ้าเป็นคนมารนหาที่ตายถึงที่ โทษข้าไม่ได้นะ”
เธอขว้างกิ่งไม้กิ่งนั้นไปด้านหนึ่ง เอาสิ่งของบนตัวผู้ฝึกวิชามารมา ก่อนจะเดินหน้าต่อไป ร่างกายหายลับไปในพุ่มหญ้าที่สูงเท่าครึ่งคน…
หลังจากเดิน
