ข้าป่ามาได้หนึ่งชั่วยาม กลิ่นอายความตายก็พลันแผ่ปกคลุมป่าผืนนี้…
………………………………….
ตอนที่ 1824 ร่วมมือ
หลายคนเริ่มระแวดระวัง เพราะรู้ว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เห็นแน่นอน คนพวกนั้นไม่มีทางทำแค่ขัดขวางการเดินทางของพวกเขา พวกนั้นจะต้องลอบลงมือลับๆ ด้วยแน่นอน หากเป็นอย่างนั้น พวกเขาก็ทำได้เพียงต้องระวังตัวเท่านั้น
“ฟิ้ว!”
เสียงลูกธนูแหลมพุ่งแหวกอากาศดังขึ้น พุ่งเข้าไปกลางฝูงคนกลุ่มนั้น บ้างก็ล้มลงไปในพริบตา บ้างก็รีบหลบหนีอย่างรวดเร็ว บ้างก็วิ่งชนกันจนล้ม บ้างก็ถูกลูกธนูยิงบาดเจ็บ มีเพียงคนคนเดียวที่รับมือไม่ทันและถูกลูกธนูยิงทะลุหัวใจ
“อึก!”
คนคนนั้นร้องครวญ ดวงตาเบิกกว้างทั้งสองข้าง ก่อนจะล้มลงไปข้างหน้า ร่างกายของเขากระตุกสั่นเล็กน้อย สายตาแฝงแววเจ็บแค้น แต่สุดท้ายก็ยังคงกลืนลมหายใจเฮือกสุดท้ายและล้มลงไปท่ามกลางสายตาทุกคน
ในนาทีนี้ หัวใจของทุกคนเต้นอย่างบ้าคลั่งราวกับจะกระดอนออกมาจากอก พวกเขารู้อยู่แล้วว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างนั้น ไม่รู้ว่ากลไกสังหารถูกจัดวางตั้งแต่เมื่อใด
“ดูนั่น มีอะไรบางอย่างอยู่ตรงนั้น!”
ชายคนหนึ่งตะโกน รีบสาวเท้าเข้าไปดึงลูกธนูออกมา จากนั้นก็ดึงถุงผ้าไหมใบเล็ก
