แน่นอน เพราะพวกเขาไม่มีวันคาดคิด ว่าเธอเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับปราชญ์เซียนขั้นสูงสุด
แต่ทว่า กลางดึกสงัด เธอลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด
ใครกัน? กลางดึกเช่นนี้ไม่หลับไม่นอนกลับวิ่งโฉบอยู่เหนือหลังคา
เธอในตอนนี้ ไม่มีทางคาดคิดว่าจะเป็นผู้อาวุโสถาน เพราะอย่างไร เธอกับผู้อาวุโสถานไม่ได้เป็นครอบครัวหรือมิตรสหายกัน เธอจึงไม่มีทางนึกถึงว่าผู้อาวุโสถานจะเสี่ยงถูกเปิดโปงระดับวรยุทธ์ที่แท้จริงของเขาด้วยการเข้ามาสำรวจหอรวมสมบัติกลางดึกอย่างนี้
เธอปิดตา แต่กลับไม่นอนหลับ เพียงเอนตัวพิงกำแพงเงียบๆ รอให้ฟ้าสว่าง ทว่าเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป หลังคาเหนือห้องที่เธออยู่ก็มีเสียงเบาๆ เล็ดลอดมา
“เจ้าหนู เจ้าหนู!”
ยามได้ยินเสียงนั้น เฟิ่งจิ่วตะลึงเล็กน้อย เงยหน้าด้วยความสับสน “ท่านปู่ถาน!” อาศัยแสงสลัวยามกลางคืนอันน้อยนิดที่สาดส่องลงมาจากข้างบน เธอมองเห็นคนบนหลังคาอย่างชัดเจน เขาก็คือผู้อาวุโสถานนั่นเอง
“เจ้ารอเดี๋ยว ข้าจะช่วยเจ้าออกไปเอง” สิ้นเสียง ผู้อาวุโสถานที่นอนหมอบอยู่บนนั้นก็ลงจากหลังคา ไม่นาน ก็เปิดผลักประตูเข้ามาจากด้านหน้า
ครั้นเห็นสภาพในห้องอย่างชัดเจน ผู้อาวุโสถานขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไรมาก สาวเดินเข้ามาหมายจะปลดกุญแจ แต่นึกไม่ถึง เวลานี้เฟิ่งจิ่วกลับห้ามเขาไว้ก่อน
“รอเดี๋ยว” เฟิ่งจิ่วก้าวออกมาห้ามเขา เธอมองอาวุโสตรงหน้า ลอบถอนใจลึกๆ ข้างใน ก่อนบอกว่า “ท่านปู่ถาน ท่านรีบหนีไปเสียเถิด! ข้าอยู่ท
