อากระสอบผืนหนึ่งออกมา ยัดเฟิ่งจิ่วเข้าไปข้างใน จากนั้นก็หามขึ้นบ่าไป
อีกด้านหนึ่ง ผู้อาวุโสถานนั่งเงียบๆ พลางรอคอย แต่กลับไม่เห็นเฟิ่งจิ่วกลับมา อดขมวดคิ้วไม่ได้ ทำไมไปนานเช่นนี้? คงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นหรอกกระมัง?
ลึกๆ ข้างในลอบกังวล จึงรีบเก็บข้าวของ จากนั้นก็สาวเท้าเดินไปที่ร้านหัวมุมเร็วๆ ครั้นมาถึงหน้าร้าน เขาถามเจ้าของร้านว่า “เมื่อกี้มีเด็กหนุ่มมาซื้อเนื้อน้ำค้างหรือไม่?”
………………………………….
ตอนที่ 1814 ซ้อนแผน
“สหายน้อยชุดเขียวใช่หรือไม่? มีสิ ซื้อเนื้อวัวหมักสองสามจินก็ไปแล้ว” เจ้าของร้านตอบ
ได้ยินอย่างนั้น ผู้อาวุโสถานกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็รีบกลับบ้าน ใครจะรู้ ถึงบ้านแล้วก็ยังไม่เห็นเงาเด็กหนุ่ม เขาขมวดคิ้วแน่น
คราวนี้เขาไปที่ไหนอีกแล้ว? หรือว่าทางหอรวมสมบัติ…
นึกมาถึงตรงนี้ เขาก็ส่ายหน้า “น่าจะไม่ใช่ ก็แค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง พวกเขาจะจับตาดูอยู่นานถึงสองวันเลยหรือ? อีกอย่าง สองวันนี้ก็ไม่มีอะไรผิดปกติด้วย
แต่หากไม่ใช่พวกเขา แล้วจะเป็นใคร? หากตกอยู่ในกำมือของหอรวมสมบัติจริงๆ เกรงว่า…”
เขาพึมพำกับตนเอง เงยหน้ามองท้องฟ้า เดินกลับไปกลับมาอยู่ในลานสวน เขาไม่มีหลักฐาน แม้จะถูกคนของหอรวมสมบัติจับตัวไปจริงๆ ก็เกรงว่าพวกเขาจะไม่ยอมรับ บุกเข้าไปเลยก็ไม่ได้ ทำได้เพียงรอฟ้ามืดก่อนแล้วค่อยไปสำรวจอีกที
หอรวมสมบัติแม้จะเป็นสถานที่ที่ใช้สิ่งของแลกเปลี่ยนสิ่งของ แต่แท้จริงยังมีหลุมพรางลับๆ ที่ไม่มีใค
