กไปเฝ้าข้างนอก ห้ามให้ใครเข้ามารบกวน เธอฝังเข็มไปพร้อมกับคอยชี้แนะอาวุโสลู่ที่อยู่ข้างๆ
ครึ่งชั่วยามผ่านไป เฟิ่งจิ่วเดินออกจากห้อง อาวุโสลู่ที่อยู่ข้างหลังมองเธอด้วยสายตาเลื่อมใสนับถือ สีหน้าตื่นเต้นยังไม่จางหายไป
“สหายน้อยเฟิ่ง ท่านพ่อของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?” ลู่จี้หมิงเห็นพวกเขาออกมาจึงถาม
“ไม่เป็นไร เพียงหลับไปเท่านั้น” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนเอ่ยว่า “ข้าก็จะกลับไปพักผ่อนแล้ว เทียบยาข้าเขียนไว้ให้อาวุโสลู่แล้ว ที่เหลือพวกท่านจัดการกันเองก็พอ” กล่าวจบ ก็เดินผ่านเขาไปยังห้องพักที่อยู่อีกด้านหนึ่ง
“ท่านคอยเฝ้านายท่านอยู่ในห้อง ข้าจะรีบออกไปซื้อยา” อาวุโสลู่บอก ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกด้วยท่าทางกระตือรือร้นอย่างปิดไม่มิด ตั้งใจจะออกไปหาซื้อยามาต้มเอง
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่มาถึงห้องพักแล้ว ให้เสี่ยวเอ้อร์เตรียมน้ำสำหรับอาบ หลังอาบเสร็จก็เรียกเสือขาวน้อยออกมาจากห้วงมิติ อุ้มไว้ในอ้อมแขนก่อนจะหลับไปอย่างสะลึมสะลือ…
จนกระทั่งเช้าตรู่ของวันต่อมา นายท่านลู่ที่ตื่นขึ้นมารู้สึกร่างกายกระปรี้กระเปร่า ความรู้สึกแน่นตรงหน้าอกที่เป็นมาหลายปีก็เหมือนจะเบาสบายขึ้นมา สีหน้าของเขาดีกว่าเมื่อวานมาก ครั้นรู้สึกได้อย่า
