ง ยังไม่ได้ถามชื่อเขาก็ไปเสียแล้ว ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่”
“นายท่านไม่ต้องห่วง หากมีวาสนาคงได้พบกันอีก อีกอย่าง เรื่องที่เขากำชับไว้ข้าล้วนจำไว้แล้ว สุขภาพของนายท่านให้เป็นหน้าที่ของข้าดูแลก็พอ” อาวุโสลู่เอ่ยเสียงนิ่มนวล โชคดีที่ทิ้งเทียบยาไว้ให้แล้ว อีกอย่างยังสอนวิชาฝังเข็มให้เขาด้วย สุขภาพของนายท่านก็ไม่มีอะไรต้องห่วงอีก
“เพียงแต่ เรายังไม่มีโอกาสขอบคุณเขาดีๆ สักครั้ง” นายท่านลู่ยังคงรู้สึกละอายลึกๆ อาการป่วยเขาก็รักษาให้จนหายแล้ว แต่เขากลับไม่คิดค่ารักษาแม้แต่น้อย แม้แต่ของขวัญแทนคำขอบคุณก็ไม่เอาสักอย่าง นี่มัน…
“วันข้างหน้าหากมีโอกาส ค่อยขอบคุณเขาก็ยังไม่สาย” อาวุโสลู่ยิ้มบอก “อีกอย่าง ข้าคิดว่าภายหน้าอย่างไรก็ต้องได้พบเขาอีกแน่”
พวกเขากำลังพูดถึงเฟิ่งจิ่ว ในขณะที่อีกด้าน เฟิ่งจิ่วกลับอุ้มเสือขาวน้อยเดินเล่นอยู่ในตลาด ก่อนจะหาแกะนมเจอในที่สุด เธอเข้าไปบีบๆ ดู พอบีบนมแกะก็พุ่งออกมา เห็นอย่างนั้นเธอก็อดยิ้มกว้างไม่ได้
“เร็ว ดูดเร็วเข้า! รีบกินให้อิ่มเสีย”
เธออุ้มเสือน้อยเข้าไปให้มันดูดนมแกะ เสือน้อยแม้จะสะเปะสะปะไปบ้าง แต่ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่า
