่อ่อนแรงทั้งสี่ข้างวิ่งกลับไปหาแม่เสือ แล้วใช้หัวเล็กๆ ของมันถูไถตัวแม่เสือสะเปะสะปะ เหมือนกำลังตามหาบางอย่าง
เฟิ่งจิ่วเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มๆ มองดูลูกเสือขาวแหงนหัวน้อยๆ ของมันเพื่อดูดนมอย่างสุดกำลัง
แม่เสือปล่อยให้มันดูดนม มองมันด้วยสายตารักใคร่ อุ้งมือเสือข้างหนึ่งยกขึ้น ลูบขนสีขาวหิมะของลูกเสือตัวน้อยเบาๆ กระทั่ง หลังจากที่มันเรอเพราะความอิ่ม จึงค่อยดันมันมาตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว
เสือน้อยนึกว่าแม่ของมันกำลังเล่นกับมัน จึงวิ่งกลับไปหาอีกครั้งด้วยความซุกซน หางสั้นๆ ของมันส่ายไปส่ายมาด้วยความเบิกบาน วิ่งเข้าไปหลบในขนนิ่มๆ ของแม่เสืออย่างรวดเร็ว
แม่เสือจนใจ จับมันออกมาอีกครั้ง แล้วดันไปไว้ข้างหน้าเฟิ่งจิ่วอีกครั้ง ทำอย่างนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ทำเอาพวกของนายท่านลู่กลอกตามองฟ้า ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
เรื่องนี้ก็ช่างแปลก นึกไม่ถึงว่าแม่เสือจะทำใจมอบลูกที่เพิ่งคลอดให้คนอื่นได้ลง? การกระทำที่ผลักลูกเสือออกไป ทำให้พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อ
“เจ้าจะมอบมันให้ข้า?” เฟิ่งจิ่วถามยิ้มๆ ในใจคิดคำนวณว่าจะเอาลูกเสือขาวตัวนี้ไปด้วยดีหรือไม่?
“กรรซ์”
แม่เสือคำรามเสียงต่ำ ผลักเสือน้อยที่วางกลับมาหามันออกไปอีกครั้ง ครั้งนี้ มันไม่อยู่ต่ออีก รีบหมุนตัวกระโดดจากไป หายลับเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว
“กรรซ์ๆ! หงิง…”
เสือน้อยเห็นแม่เสือจากไปแล้ว สาวเท้าสั้นๆ หมายจะวิ่งตามไป ทว่าวิ่งไปได้ระยะหนึ่ง กลับไม่รู้ว่าแม่เสือไปทางไหน
